Σαν σήμερα

Σαν σήμερα στις 27 Μαρτίου του 2014, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ξεψυχά μόνος στο κελί του στις φυλακές Νιγρίτας ο 42χρονος Ιλί Καρέλι (ή Κουρντέτ Κούμε), μετά από πολύωρα βασανιστήρια που υπέστην από τους δεσμοφύλακές του. Μέχρι το γκρέμισμα και της τελευταίας φυλακής, έχουμε και δικούς μας λόγους να αφιερώνουμε αυτό το τεύχος στον Ιλί.

Ο Νίκος οδηγεί στην εθνική οδό Αθηνών Λαμίας. Ο ήλιος πέφτει και τον τυφλώνει. Το ραδιόφωνο δεν πιάνει καλά και όλα τα cd τα έχει βαρεθεί. Μπροστά του είναι για λίγο μια νταλίκα κόκκινη με βουλγάρικες πινακίδες. Αλλάζει ταχύτητα και τσιμπάει το δεξί του αρχίδι για να το αισθανθεί να ξεκολλάει. Προσπερνάει τη νταλίκα κοιτώντας δεξιά και προσπαθεί να τρέχει λιγότερο για να κερδίσει λίγο χρόνο παραπάνω σε οπτική επαφή. Μετά από πέντε έξι χιλιόμετρα αποφασίζει να σταματήσει σε ένα πάρκινγκ και να βαρέσει μια μαλακία με τον νταλικιέρης που δεν κατάφερε να δει. 

Σαν σήμερα

την Κυριακή 7 Αυγούστου 2010, Ο Κώστας θα ξυπνήσει αργά και λουσμένος στον ιδρώτα. Θα κάνει ένα δροσερό ντουζ, θα φτιάξει καφέ, θα ανοίξει το ραδιόφωνο, θα πάρει το κινητό και θα στείλει ένα μήνυμα στον Σταύρο που θα λέει ΑΝ ΘΕΣ ΚΑΤΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΕΣ ΤΟ ΜΟΥ και ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ. 

Ο Σταύρος δεν θα απαντήσει.  

Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1989 ο Θοδωρής, αριστούχος του πολυτεχνείου αναχωρεί από τούτον τον κόσμο για να βαπτιστεί αδερφός Ναθαναήλ. Παράτησε το εργοτάξιο, την πόλη, τους φίλους, τα θερινά σινεμά, τις μπίρες, τη θάλασσα, τον ύπνο, και τη Μαρία πρώτη πρώτη και πήγε στη μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους, για πάντα. Η πρώτη του επαφή με την εκκλησία ήταν στα δεκατρία του όταν εντελώς ξαφνικά, αν και παιδί αριστερών, αποφάσισε να γίνει παπαδοπαίδι για να δει, όπως είχε πει τότε στους φίλους του, τι έχει ο Πάπας κάτω από το ράσο του. Δε μάθαμε ποτέ τι είδε.  

Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1989 επίσης βρέθηκαν από ομάδα αναρριχητών σκελετοί δύο ανδρών σε στάση 69. Τα σώματα τους πάγωναν, ξεπάγωναν και έλιωναν σε τακτά χρονικά διαστήματα τα τελευταία 63 χρόνια. Πιστεύεται ότι παρασύρθηκαν από μια χιονοστιβάδα κατά τη διάρκεια μιας επικίνδυνης ανάβασης. Στη μικρή παγωμένη σπηλιά που κατάφεραν να δημιουργήσουν με τα παλλόμενα κορμιά τους, και για το λίγο χρόνο που τους απέμενε, φέροντα να αποφάσισαν για πρώτη φορά στη ζωή τους να μην παίξουν κάποιο δράμα. Τα ονόματα τους δε δόθηκαν στη δημοσιότητα, μετά από παράκληση των οικογενειών. 

Στις 3 Ιανουαρίου του 2012 ο Νέστορος θα βγει για ένα ποτό με τον φίλο του τον Γιώργο και κάποια στιγμή πάνω στην κουβέντα θα πιάσει τον εαυτό του να (ξανά) κοιτάζει πίσω από το μπαρ, δίπλα στη μηχανή του καφέ, γιατί του φάνηκε ότι είδε τον Σάκη με τον οποίο έχουν χωρίσει εδώ και 17 χρόνια και τα είχαν μόλις ενάμιση χρόνο. Είναι δυνατόν;

Σαν σήμερα το Σάββατο 12 Ιουνίου, τις πρώτες πρωινές ώρες ο Παναγιώτης Δεληγιάννης διακομίστηκε στην εντατική με έντονη αφυδάτωση που του δημιούργησε πολλαπλές επιληπτικές κρίσεις. Είχε δει όλους τους πρώην γκόμενους του μαζί, σε μια μέρα. Και τους μέτρησε. Ήταν οχτώ. Η μέρα ήταν πολύ ζεστή. Είχε αποφασίσει να πάει για καφέ, μετά για μπάνιο λιμανάκια, μετά γκέι πράιντ, μετά κάνα μπαράκι, και μετά φυσικά πάρκο. Τον όγδοο, που ήταν ο δεύτερος κατά σειρά και ο ποιο σημαντικός, τον πέτυχε στο τσατ. Για να κοιμηθεί αποφάσισε να βαρέσει μια μαλακία στην οποία ξαφνικά εμφανίστηκαν και οι οχτώ μαζί. 

Σαν σήμερα στις 21 Οκτώβρη του 2003 πέθανε ο Λευτέρης Διαμαντόπουλος, σε ηλικία 71 ετών. Η κηδεία έγινε στο χωριό παρουσία της οικογένειας, γνωστών, φίλων συγχωριανών και του μεγάλου του αδερφού Παύλου που κάθονταν σε μια καρέκλα, ακουμπούσε στο μπαστούνι και που και που κοιτούσε τον νεκρό και έξυνε τ’ αρχίδια του. Οι συγγενείς είπαν ότι έχει άνοια. 

Σαν σήμερα ο Β. Γ. θα πάρει ένα ακόμα μακροσκελές τηλεφώνημα για να μιλήσει στη μάνα του, θα προσπαθήσει να τα πει στους φίλους και στους καθηγητές τους, ότι φοβάται, ότι δεν αντέχει άλλο, ότι θέλει βοήθεια, για να λάβει άλλη μια φορά την ίδια απάντηση, ότι θα πρέπει να τα καταφέρει, μόνος του, να γίνει σαν αυτούς που τόσο καιρό τον βασανίζουν, τον απειλούν, τον τρομάζουν -  άντρας. 

Σαν σήμερα θα βρεθεί το πτώμα του σε προχωρημένη σήψη, μόνο του, δίπλα στην όχθη ενός ρέματος, στην ησυχία που τη διαταράσσει ο θόρυβος της έκπληξης που εκφράζουν διάφοροι σε διαφορετικούς τόνους για το γεγονός ότι τελικά δεν τα καταφέρνουν όλοι - μόνοι τους.

Σαν σήμερα σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, μάτσο αρρενωπή ετερόφυλη πατριαρχική σεξιστική, θα εκφράσει μια απενοχοποιημένη μεταφυσική ευχή να μην τύχει και συμβεί ξανά και σε κανέναν αυτό - αυτό που με συστηματικότητα χτίζουν ως το πλέον πιθανό ενδεχόμενο. 

Σαν σήμερα ο Β. Γ. θα ταφεί στο πατρικό χωριό, στον τόπο καταγωγής αυτού και των βασανιστών του, στο τόπο που έζησε για πάντα εξόριστος, κι όλοι αυτοί, συνομήλικοι, συγχωριανοί, συμμαθητές, περήφανοι πέτσακες θα παρευρεθούν στην κηδεία, σε μια ακόμα επίδειξη τεστοστερόνης, μη αφήνοντάς τον μόνο του ούτε εκεί, ούτε τότε, και δείχνοντας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πώς πρέπει να είσαι για να ζεις, πώς μοιάζει ο νικητής και πώς είναι ο νικημένος.

Σαν σήμερα, στην κηδεία, η μάνα του θα δηλώσει πόσο περήφανη είναι για το γιο της, τώρα που είναι νεκρός κι άρα μπορεί να γίνει και ήρωας, και σίγουρα δεν μπορεί πια να τους ξεφτιλίσει με τη ζωντάνια του και τη χαρά του. 

Σαν σήμερα τα αδέρφια και οι φίλοι του θα του αφιερώσουν λόγια μίσους σε ρίμα αντρίκειας μαντινάδας με αετούς, παλικάρια, κι ατσάλινα κορμιά, για να του υποσχεθούν πως ό,τι τον στρίμωχνε στη γωνία του κόσμου, όρθιο στο ένα πόδι, θα είναι εκεί για κάμποσο καιρό ακόμα, θα συνεχίζει να εκκολάπτεται ως ανθός της ελληνικής νεολαίας. 

Σαν σήμερα οι ηθικοί αυτουργοί θα εκφράσουν την ιδέα για άλλη μια φιέστα, που θα λιγοστέψει κι άλλο τις τύψεις τους: να πάρει το όνομά του ο τελευταίος τόπος που μαρτύρησε - και πού ξέρετε μπορεί στο μέλλον να εκθέσουν και τα όργανα του βασανισμού του.  

Σαν σήμερα, πάνω στην απώλειά του, οι διάφοροι ειδικοί θα ερμηνεύσουν, θα εκλογικεύσουν, θα ιατρικοποιήσουν, θα δραματοποιήσουν, θα κινδυνολογήσουν, θα πουλήσουν, θα σχετικοποιήσουν, θα προβλέψουν, θα σχεδιάσουν, θα ηρεμήσουν, θα ξεχάσουν, θα ευχηθούν και θα κοιμηθούν ήσυχοι. Κι άλλοι θα ταυτιστούν, θα τρομάξουν, θα λουφάξουν, θα επιτρέψουν, θα παρατήσουν, θα φύγουν, θα επιστρέψουν, θα ηρεμήσουν και θα κοιμηθούν ήσυχοι. Κι άλλοι θα κλάψουν τους νεκρούς τους σιωπηλοί, θα καταγγείλουν, θα ελπίσουν, θα ξεχάσουν, θα ηρεμήσουν και θα κοιμηθούν, αλλά δε θα ησυχάσουν.

Σαν σήμερα

Σαν σήμερα

Σαν σήμερα το 2005, ο Ανδρέας θα επιστρέψει σπίτι του μετά από ένα μπασκετάκι που έπαιξε με τους φίλους του σε κάτι μπασκέτες, σε ένα προάστιο της Πάτρας. Μπαίνοντας στο δωμάτιό του, θα αφήσει την τσάντα του και θα ξαπλώσει στο κρεβάτι με τα παπούτσι και τις κάλτσες. Με το ένα χέρι θα πιάσει το κινητό του να δει αν έχει καμιά αναπάντητη ή κανένα μήνυμα και με το άλλο τον πούτσο του πάνω από το νάιλον μακρύ σορτσάκι του. Γρήγορα θα αφήσει το κινητό και θα πιάσει τη μπάλα, θα βγάλει τον πούτσο του από το σλιπ και θ’ αρχίσει να τον παίζει κανονικά. Θα χύσει σφίγγοντας με τη φαρδιά του παλάμη την μπάλα που πριν λίγο έπιαναν με τα ιδρωμένα χέρια τους οι οχτώ φίλοι του. Αύριο πάλι. Μέχρι τότε μήπως να πάρει τα παιδιά να πάνε για καμιά μπύρα;

Σαν σήμερα ο Μανώλης θα πάρει από τα Χανιά το πλοίο για Πειραιά. Μπαίνοντας στο κρεβάτι του σε μια τετράκλινη καμπίνα θα προσέξει ότι στο ακριβώς απέναντι κρεβάτι είναι ξαπλωμένος ένας καστανόξανθος νεαρός άντρας που μιλάει στο κινητό του προσπαθώντας να μάθει που έχει υπηρεσία την επόμενη μέρα: είναι δόκιμος υπαξιωματικός του πολεμικού ναυτικού. Αλήθεια. Σύντομα το τηλεφώνημα θα λήξει και ο δόκιμος θα γδυθεί, θα μείνει με το σλιπ και θα ρίξει επάνω του το σεντόνι. Έχει άτριχο γυμνασμένο στήθος, σφιχτά μπούτια και φρεσκοξυρισμένο πρόσωπο. Θα κλείσει τα μάτια του για να κοιμηθεί, αφήνοντας όμως αναμμένο το προσωπικό του φωτάκι. Κάπως έτσι θα ξεκινήσει μία σόλο χορογραφία που θα κρατήσει άγρυπνο όλη νύχτα τον Μανώλη. Ο δόκιμος θα σκεπάζεται, θα ιδρώνει, θα ξεσκεπάζεται, θα κρυώνει και ούτω καθεξής, θα ξύνει την πλάτη του, θα γυρνάει, θα τρίβει τα δυο του πόδια μεταξύ τους, θα βουλιάζει στο μαξιλάρι του, θ’ αφήνει το σάλιο του να τρέξει στη μαξιλαροθήκη, θα σκουπίζεται και θα γυρίζει πλευρό, θα βάζει το χέρι του στο σλιπ για να αλλάξει πλευρό στο πουλί του, θα αποκαλύπτει τη μασχάλη του, θα γυρνάει μπρούμυτα για να βάλει τα χέρια κάτω από το μαξιλάρι και να τραβήξει τη δροσιά που κρύβεται εκεί κάτω αφήνοντας εκτεθειμένο το τουρλωμένο κωλαράκι του, θα γυρνάει μπρούμυτα και θα πιέζει τους ραχιαίους του κόντρα στο στρώμα σαν να το γαμάει, θα βγάζει το σλιπ από τη σχισμή του κώλου του, θα ξύνει τ’ αρχίδια του, τη μύτη του, τ’ αφτιά του και που που θα μουρμουρίζει κάτι ακαταλαβίστικο.

Όταν αρχίσουν τα ηχεία να ανακοινώνουν ότι το debarkation has already begun, ο δόκιμος θα προσφέρει στο Μανώλη ένα ανεπανάληπτο φινάλε, ψάχνοντας για δέκα λεπτά την αριστερή του κάλτσα, φορώντας το πουκάμισό του χωρίς να το έχει κουμπώσει κι έχοντας λυμένη και τη ζώνη του μπλουτζίν. Μάταια όμως. Δε θα καταφέρει να τη βρει και θα βάλει γυμνό το πόδι του στο μοκασίνι και θα φύγει γρήγορα για να μην αργήσει να παρουσιαστεί στην υπηρεσία του.

Σαν σήμερα ο Μανώλης θα φτάσει ξημερώματα στο σπίτι του, θα φτιάξει ένα καφέ και θα πάρει ένα νάιλον σακουλάκι που κλείνει αεροστεγώς, θα τοποθετήσει μέσα την αριστερή κάλτσα του δόκιμου και θα το βάλει στη βιβλιοθήκη του, μαζί με τα άλλα ποιήματα. 

Σαν σήμερα

το 1992, θ’ ανοίξουν τα σύνορα και θα γεμίσουν τα πάρκα, οι πλατείες, οι αγροί, οι παραλίες, τα πλοία, τα τρένα, τα λεωφορεία με νεαρούς αλβανούς εργάτες. Άντε, πάντα τέτοια.

Και ρε παιδιά μη φεύγετε τώρα στα δύσκολα, μη μας αφήνετε μόνους μας με τους έλληνες.

Σαν σήμερα

Το 2009 ο Θάνασης και ο Μάριος θα βγουν από τη θάλασσα, θα σκουπίσουν ο ένας τον άλλο, θα κοιταχτούν στα μάτια, θα αγκαλιαστούν και θα υποσχεθούν ο ένας στον άλλο ότι θα μείνουν για πάντα μαζί. Σαν σήμερα, τρία χρόνια μετά, ο Θάνασης θα κατεβάσει τα καλοκαιρινά του μπλουζάκια και θα πέσει πάνω σε ένα κοντομάνικο που του είχε κάνει δώρο ο Μάριος. «Που να βρίσκεται άραγε αυτό το παίδι και τι να κάνει;» θα σκεφτεί! 


κατέβασε το τεύχος από εδώ

Σαν σήμερα

Σαν σήμερα, το βράδυ της Τρίτης 13 Σεπτεμρίου 2012 ανοιχτά του Ισμίρ, (παλιότερη ονομασία Σμύρνη) o Χακίν Γκιουνέλ θα βρεθεί στη θάλασσα μαζί με άλλους 22 Αφγανούς πρόσφυγες, άντρες, γυναίκες, παιδιά, όταν άντρες του ελληνικού λιμενικού θα σκίσουν με τα μαχαίρια τους τη φουσκωτή τους βάρκα. Τα λίγα λεπτά που του απομένουν στην επιφάνεια της θάλασσας ο Χακίν θα δει από μακριά τα φώτα της πόλης που δημιουργούν την εικόνα μιας πόλης που καίγεται. Σαν σήμερα, δύο εβδομάδες πριν, 22 Αφγανοί πρόσφυγες θα πνιγούν πριν προλάβουν να μάθουν ότι "Ομόνοια" δεν είναι πόλη.

Σαν σήμερα, το 2012, η Κατερίνα θα ζητήσει από το αφεντικό της να φύγει λίγο πιο νωρίς γιατί πονάει. Της έχει έρθει η περίοδος. Το αφεντικό, από τη μεριά του, όχι απλά δε θα την αφήσει αλλά θα την κρατήσει υπερωρία και θα της πει να καθαρίσει και το ψυγείο. Ενόσω η Κατερίνα καθαρίζει το ψυγείο, εκείνος θα περάσει τρεις φορές από πίσω της για να της αγγίξει τον κώλο. Όταν επιστρέψει στο σπίτι της η Κατερίνα θα κάτσει για λίγο στη χέστρα και θα κολήσει το βλέμμα της σε ένα ακόμα μη-γονιμοποιημένο ωάριο που μόλις έπεσε στο νερό. Τότε θα σκεφτεί πιθανότητες - είχε να το κάνει αυτό από το σχολείο: 50% να έβγαινε άντρας, 80% να γινόταν πολύ άντρας, 97% να προσπαθούσε να γίνει αφεντικό. Σαν σήμερα το 2012 η Κατερίνα θα τραβήξει το καζανάκι ψιθυρίζοντας: «ένας μαλάκας λιγότερο».

Σαν σήμερα τον Ιούλιο του 1987 ο Στέλιος θα αφήσει τη γυναίκα του και τα παιδιά κάτω από την ομπρέλα για να κάτσει να πιει μια μπύρα στο beach bar μιας οικογενειακής παραλίας της Πάρου. Θα αράξει σε μια ψάθινη καρέκλα και θα καρφώσει τα μάτια του στην απέναντι κοπέλα που αλείφει το στήθος της με λάδι. Με το ένα του χέρι θα κρατάει την μπύρα και με το άλλο θα ξήνει διακριτικά την ψωλή του, νομίζοντας ότι κανείς δεν τον βλέπει. Στο διπλανό τραπέζι, ο Μάνος, από πάντα αδερφή, παρακολουθεί ξαναμμένος τη σκηνή. Όσο περνάει η ώρα τόσο η ψωλή σκληραίνει κάτω από το βρεγμένο μαγιό του Στέλιου και γίνεται όλο και πιο εμφανής, στα μάτια τουλάχιστον της εν λόγω αδερφής. Ξαφνικά, ο Νικολάκης, ο μεγάλος γιος του Στέλιου, θα τρέξει με μεγάλη λαχτάρα και θα σκαρφαλώσει στα πόδια του μπαμπά του, μπήγοντας τα δάκτυλά του στην κοιλιά και το λαιμό του. Καθώς τρίβεται στα μπούτια του μπαμπά του για να βολευτεί θα γυρίσει και θα ρίξει στον Μάνο ένα τρομερά βλοσυρό βλέμμα όπως μόνο ένα οχτάχρωνο μπορεί να κάνει. Σαν σήμερα τον Ιούλιο του 1987, σε μια οικογενειακή παραλία της Πάρου, ο Μάνος η αδερφή, θα υποσχεθεί στον εαυτό του ότι δε θα κάνει ποτέ του παιδιά κι ότι θα τα μισεί για πάντα.

Σαν σήμερα το 1987 ο Θάνος Περάκης και ο φίλος του Στάθης Σωτηρίου, 21 ετών τότε, κάθονται σε ένα καφενείο στα Εξάρχεια, βαριούνται και ασχολούνται με τα σκουλαρίκια τους, όταν το μάτι του Θάνου πέφτει στην ανοιχτή εφημερίδα που άφησε ο προηγούμενος και το μάτι τους πέφτει στη διπλανή φωτογραφία. Πέρναν λίγο χρόνο σιωπηλοί αφού διάβασαν τη δημοσίευση για τη δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα. Μέχρι να έρθει ο καφές που έχουν παραγγείλει, ο Θάνος θα αναφωνήσει “Γι’ αυτόν τον άντρα θα έδινα και τη ζωή μου” Σαν σήμερα στις 2 Οκτωβρίου 1987 ο Στάθης θα κοιτάξει στα μάτια τον Θάνο και θα συμφωνήσει απολύτως μαζί του.

Σαν σήμερα το 1996 ο Αντώνης Σαράντος θα επιστρέψει στο διαμέρισμα που του αγόρασαν οι γονείς του για τις σπουδές του στο πολυτεχνείο της Πάτρας, αλλά αυτή τη φορά δε θα επιστρέψει μόνος. Σαν σήμερα, στο εν λόγω διαμέρισμα θα κάνει για πρώτη φορά σεξ στη ζωή του, στα 18.5. Ο θόρυβος του δρόμου που περνά μπροστά από το λιμάνι θα πνίξει τα αγκομαχητά του, αυτή και όλες τις επόμενες φορές. Σαν σήμερα το 2013 ο Αντώνης Σαράντος θα αδειάσει το σπίτι του γιατί του το πήρε η τράπεζα. Σαν σήμερα το 2035 ο Αντώνης Σαράντος θα επισκεφθεί το ίδιο διαμέρισμα ως πελάτης, για να γαμήσει κάτι φτηνά ασιάτικα ολογράμματα που δεν καταλαβαίνεις αν είναι αγοράκια η κοριτσάκια καθώς όσο πιο νέο το μοντέλο τόσο και νεώτερο.

Σαν σήμερα το 1962, μια Πέμπτη ξημερώματα, ένα boing της Ολυμπιακής Αεροπορείας θα προσγειωθεί στο αεροδρόμιο του Ελληνικού από τη Νέα Υόρκη. Στην αίθουσα αναμονής βρίσκεται ο Παύλος Διαμαντόπουλος, 50 ετών πια, και περιμένει τον μικρό αδερφό του Λευτέρη που έλειπε πολλά χρόνια μετανάστης. Λίγο μετά την άφιξη της πτήσης ο Παύλος θα σφίξει στην αγκαλιά του τον μικρό του αδερφό που νόμιζε πως δε θα τον ξανάβλεπε ποτέ και σε αυτή την αγκαλιά θα αισθανθεί τον πούτσο του να σκιρτίζει, κάτι που είχε πολύ καιρό να του συμβεί. Ενώ η γυναίκα του Λευτέρη κανονίζει κάτι τελευταίες λεπτομέρειες στο τελωνείο, στις τουαλέτες του αεροδρομίου ο Παύλος θα κατεβάσει το παντελόνι του μικρού του αδερφού και θα του φορέσει έναν ακόμα απίστευτο πούτσο, έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε.

κατέβασε όλο το τεύχοε εδώ