Συνέντευξη με τον Κρίνο

Κρίνος: Τι λέει;

GH: Μια χαρά, εσύ; Πως πάει;

Κρίνος: Πως να πάει μωρέ, να εδώ, έχουμε γεμίσει αδερφές.

GH: Και τι, δε σου αρέσει;

Κρίνος: Μπα μωρέ, δεν είμαι της ποσότητας, είμαι της ποιότητας.

GH: Εμείς πάλι το αντίθετο! Και έχεις τίποτα να προτείνεις;

Κρίνος: Για να μην υπάρχουν τόσες αδερφές; Ναι. Κοίτα όλα ξεκινάνε από το σχολείο και την οικογένεια.

GH: Τι πρωτότυπο!!!

Κρίνος: Εγώ πιστεύω ότι αυτό που πρέπει να γίνει είναι να απαγορευτούν οι τραμπάλες στις παιδικές χαρές.

GH: Γιατί τι φταίνε οι τραμπάλες, δε σου αρέσουν;

Κρίνος: Ίσα ίσα, είναι το αγαπημένο μου παιχνίδι. Αν το καλοσκεφτείς η τραμπάλα είναι το μοναδικό παιχνίδι σε κάθε παιδική χαρά, που είναι αποκλειστικά συλλογικό, δεν μπορείς να το κάνεις μόνος σου. Και ξέρεις πόσο μου αρέσουν εμένα τα συλλογικά παιχνίδια!

Κούνια μπορείς να κάνεις και μόνος σου, τσουλήθρα επίσης. Το “γύρω γύρω όλοι” θα μπορούσε κάλλιστα να λέγεται “γύρω γύρω εσύ, μόνος σου”. Ενώ τραμπάλα μόνος σου δεν κάνεις. Και δεν είναι μόνο αυτό. Η τραμπάλα είναι η πρώτη εκπαίδευση σε sex date. Σκέψου το: Για να πετύχει πρέπει να βρεις κάποιον που να ταιριάζετε. Να ξέρει να το παίζει. Κάθεστε λοιπόν ο ένας απέναντι στον άλλο και κοιτιέστε στα μάτια όση ώρα  κάνετε τραμπάλα. Πρέπει οι κινήσεις να είναι απόλυτα συγχρονισμένες, όπως και οι ατάκες στο sex date. Έτσι, πρέπει να κάνει ο ένας μια κίνηση και ο άλλος να απαντήσει στον κατάλληλο χρόνο με την κατάλληλη κίνηση. Κι έτσι οι κινήσεις γίνονται επαναλαμβανόμενες και το παιχνίδι παίρνει ρυθμό. Και πας το κορμί σου μπροστά κι ο άλλος πίσω για  να ανέβεις κι όταν φτάνεις επάνω τότε φέρνεις εσύ το σώμα σου μπροστά κι άλλος το τραβάει πίσω για να κατέβεις εσύ και να ανέβει ο άλλος και να φτάσει κι εκείνος το ίδιο ψηλά, κι ούτω καθεξής, μέχρι να τελειώσετε ;). Και όσο ανεβαίνεις έχεις το χαμόγελο της ηδονής που σου προκαλεί αυτό το ανεβοκατέβασμα στο διάφραγμα, αυτό το ίδιο που αισθανόσουν κάθε φορά στο παλιό αυτοκίνητο του μπαμπά σου, με τα χαλασμένα αμορτισέρ, όταν περνούσατε με ταχύτητα εκείνη την απότομη ανηφόρα στο δρόμο για το χωριό. Και στο κατέβασμα από ψηλά στην τραμπάλα έχεις στο βλέμμα σου αυτό του ύφος το “θα σου δείξω τώρα εγώ, θα σε ανεβάσω κι εγώ ακόμα πιο ψηλά” και με αυτό το ύφος στο πρόσωπο κατεβάζεις με πίεση την τραμπάλα και χτυπάς τον κώλο σου στο δάπεδο γιατί ξέρεις ότι την ίδια ακριβώς στιγμή ο άλλος μοιράζεται τον κραδασμό στον δικό του κώλο, έναν κραδασμό που εσύ του προκάλεσες. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έχει τα πόδια του κρεμασμένα και είναι στο έλεός σου κι εσύ βρίσκεσαι ακριβώς απέναντί του και καθιστός, με βλέμμα βλοσυρό και γεμάτο νόημα, με τον πλήρη έλεγχο που σου προσφέρουν τα πόδια σου στη γη, με τα χέρια στις λαβές, και μπροστά σου ένα τεράστιο ξύλινο ή μεταλλικό δοκάρι με κλίση προς τα πάνω που ξεκινάει από τον προστάτη σου και καταλήγει στον προστάτη του άλλου. Όλα τα φαλλικά σημαίνονται σε λειτουργία και τα μάτια κολλημένα το ένα πάνω στ’ άλλο.

Η τραμπάλα είναι άσκηση στον έρωτα, στο σεξ, στην ευτυχία που τελειώνει, στο σεξ που συνηθίζεται, στη χαρά που όλο και μειώνεται, στον κώλο που δεν πονάει τώρα όσο θα πονάει σε λίγο. Η τραμπάλα δεν θα είχε κανένα νόημα αν οι γυναίκες δεν είχαν κλειτορίδα και οι άντρες προστάτη. Συνήθως το κάνουν ομόφυλα ζευγάρια και σπάνια θα δεις να κάνουν τραμπάλα ένα αγόρι με ένα κορίτσι. Από την άλλη μπορεί να το κάνει ενήλικας με μικρό, βαρύς με αδύνατο, κτλ, όπου οι ρόλοι του ποιος προσφέρει σε σχέση με τον ποιος δέχεται είναι μάλλον πιο διακριτοί και εκ των προτέρων ορισμένοι. Κατάλαβες λοιπόν γιατί πρέπει να απαγορευτεί; Τουλάχιστον για τ’ αγόρια.

GH: Μάλιστα. Να σε ρωτήσω κάτι άσχετο κύριε Κρίνε. Ζεις χωρίς πούτσο;

Κρίνος: Ε, όχι. Ζει το ψάρι έξω απ’ το νερό; 


κατέβασε το τεύχος από εδώ

Οι χρυσαυγίτες είναι str8

Πολύ κουβέντα γίνεται τελευταία για το εάν και κατά πόσο οι χρυσαυγίτες είναι αδερφές. Σαν να λέμε υπάρχει πολύ discourse: και να που «έχω ακούσει ότι ο κασιδιάρης τον παίρνει, και «οι βουλευτές που πιάνονται χεράκι χεράκι τα έχουν σίγουρα, και να δες τους, είναι ξεκάθαρα gay αρκουδάκια» και «οι ναζί ήταν κρυφο-ομοφυλόφιλοι που κάναν όργια φετιχιστικά», και «κάτι γνωστοί από το γυμναστήριο που ήταν ντούκια και ήταν και χρυσαυγίτες και ακούγεται ότι παίρνονταν μεταξύ τους στα αποδυτήρια» και η λίστα δεν τελειώνει, και δώστου ερμηνείες από “ειδικούς” ότι η βία που βγάζουν οφείλεται σε απωθημένες ομοερωτικές επιθυμίες, και στη σχέση τους με τη μάνα τους κι άλλες χαζαμάρες.

Επιτέλους ως αδερφές που σεβόμαστε την επιλογή μας και είμαστε περήφανες γι΄ αυτές είναι καιρός να απαντήσουμε σε όλα αυτά.[1] Το να μην ακούς τι λένε τα ίδια τα άτομα για τους εαυτούς τους και να λες εσύ - από τη θέση του str8 (ή ακόμα και του gay)- ότι είναι αδερφές κάποιοι που όχι μόνο δεν λένε ότι είναι αδερφές αλλά λένε ότι απεχθάνονται τις αδερφές, αυτό είναι σκέτη ομοφοβία. Έχεις την ανάγκη να ερμηνεύσεις τη συμπεριφορά των χρυσαυγιτών κάνοντας κάτι υπεραπλουστευτικά σχήματα, που στην καρδιά τους βρίσκεται μια καθαρή ομοφοβία και τίποτε άλλο. Το σχήμα λειτουργεί κάπως έτσι: η «κακή» συμπεριφορά των χρυσαυγιτών, η βία, οι ιδέες τους, τα πράγματα που λένε και που κάνουν, όλο αυτό είναι τόσο ακατανόητο, κακό, ανώμαλο, αηδιαστικό, έξω από τη λογική, απαίσιο, κατάπτυστο, ακραίο, απάνθρωπο, μη-φυσιολογικό, τόσο ... όσο το να είσαι ομοφυλόφιλος, οπότε μήπως είναι ομοφυλόφιλοι; Ή τουλάχιστον αν ήταν, αν κάποιος μου έλεγε ότι σίγουρα είναι, θα το πίστευα αμέσως γιατί κάπου μέσα μου κάτι θα ανακουφιζόταν γνωρίζοντας ότι οι δύο αυτές κατηγορίες είναι τελικά τόσο κοντά, σαν να ήταν μία. Ότι η ανωμαλία έχει διάφορες εκφάνσεις: από το κρεβάτι μέχρι την πολιτική και το γήπεδο. Είναι η ανακούφιση που αισθάνεται κανείς από την προσωρινή αίσθηση της εξήγησης στο ανεξήγητο. Ανακούφιση από την «λύση» που θα πάρεις από τη μία κατηγορία και θα την φορέσεις στην άλλη, αφού άλλωστε οι δύο κατηγορίες είναι η εξής μία, είναι το ίδιο πράγμα: εντάξει μωρέ, πάντα θα υπάρχουν αυτοί (οι πούστηδες/οι χρυσαυγίτες), αυτό δε σημαίνει ότι θα γίνουν και πλειοψηφία (δε θα αφήσουμε τους δεύτερους, όπως άλλωστε έχουμε κάνει και για τους πρώτους), είναι κάτι ακραίο που διαταράσσει την κανονικότητά μας και στο τέλος τέλος μπορούμε να κάνουμε ότι δεν υπάρχουν αρκεί κι αυτοί βρε παιδί μου να είναι πιο διακριτικοί, ας πούμε να τα λένε και να τα κάνουνε σπίτι τους – δυστυχώς όμως τελευταία, οι δεύτεροι, μας έχουν μπει στη μύτη, σε λίγο δηλαδή τί; θα σφάζουν μετανάστες μπροστά μας και θα πρέπει εμείς να μαζεύουμε και τα αίματα;

Για να τελειώνουμε με τις str8 αφηγήσεις, με τις φοβίες και τις ερμηνείες τους, έχουμε να πούμε τα εξής: από το να ψάχνετε στα σκοτάδια της φιλοσοφίας και της ψυχανάλυσης για ερμηνείες για το εάν και κατά πόσο είναι gay οι χρυσαυγίτες θα μπορούσατε απλά να δείτε τι κάνουν και να ακούσετε τι λένε για να σιγουρευτείτε ότι είναι τόσο gay όσο ο κάθε str8, δηλαδή καθόλου. Μάλιστα όχι μόνο δεν είναι gay αλλά είναι str8, κι επειδή αυτό λένε ότι είναι, αλλά επειδή από αυτή τη θέση μιλάνε και αυτή τη θέση καταξιώνουν κι ενισχύουν. Δέρνουν και μαχαιρώνουν αδερφές στα πάρκα, κυνηγούν και χτυπάνε θηλυπρεπή αγόρια που «τους μοιάζουν αδερφές», κάνουν επιθέσεις σε μπαρ (ευτυχώς όχι στην Ελλάδα ακόμα τόσο όσο στο εξωτερικό), βρίζουν τις αδερφές (βλ. γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες) και λένε ‘αδερφές’ εκείνους που δεν είναι όσο άντρες θα τους ήθελαν, περηφανεύονται για το πόσο άντρες είναι οι ίδιοι τοποθετώντας το νέο πρότυπο του άντρα ακόμα πιο πέρα σε ματσίλα, μισογυνισμό, τρανσφοβία κτλ. κτλ. Ό,τι κι αν κι αν κάνουν στο κρεβάτι τους η δημόσια εικόνα τους είναι αυτή του υπερ-str8 και απ’ αυτή τη νομιμοποιημένη και κυρίαρχη θέση λένε όλα αυτά που λένε και κάνουν όλα αυτά που κάνουν. Μιλάνε από και για τη θέση του κυρίαρχου άντρα, φυλετικά καθαρού (λευκού έλληνα) πατέρα, μάτσο, παλικαρά, άξιου λοκατζή, μπάτσου ή περήφανου καραβανά εν δυνάμει ήρωα, ενεργητικού μισογύνη και περήφανου βιαστή αλλοεθνών γυναικών ή και μη, εθνικά εχθρών και με δυο λέξεις: αυτοί που γαμάνε και δέρνουν. Αυτός που γαμάει και δέρνει δεν είναι το στερεότυπο της αδερφής, είναι ο καθημερινός μάτσο str8 έλληνας μαλάκας που όλοι μισήσαμε. Αυτός που στο όνομα της κυρίαρχής του ταυτότητας φύλου, φυλής, σεξουαλικότητας και σωματικής αρτιμέλειας μας άσκησε και μας ασκεί βία στο σχολείο, στο λεωφορείο, στη διαδήλωση, στα δελτία ειδήσεων, στις εθνικές γιορτές, στις φιέστες των ολυμπιακών, στα οικογενειακά τραπέζια, στους γάμους και στα βαφτίσια των ομοίων του, στις βρισιές, στα αστεία, στη μουσική τους. Αυτοί είναι οι καθημερινοί str8 άντρες, που στην πιο προωθημένη εκδοχή τους, με πιο ενισχυμένα τα ήδη υπάρχοντα χαρακτηριστικά τους, γίνονται χρυσαυγίτες. Οι χρυσαυγίτες υπόσχονται ότι θα βάλουν τις αδερφές σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με στόχο τη συνολική τους εξόντωση, όπως έκαναν οι ομοϊδεάτες τους στο παρελθόν - και κάποιοι λένε ότι αυτοί που τα λένε αυτά είναι ομοφυλόφιλοι.

Όχι ρε, οι πούστηδες δε θα έκαναν ποτέ κάτι τέτοιο, ή τουλάχιστον δε θα το μάθουμε ποτέ, γιατί από αυτή τη θέση που βρίσκονται δεν μπορούν να ασκήσουν βία αλλά αποκλειστικά να τη δέχονται από του κυρίαρχους. Γενοκτονίες και εξοντώσεις των διαφορετικών έγιναν από άντρες περήφανους για την αρρενωπότητα τους, για την αναπαραγωγική τους ικανότητα, για τη βία που μπορούν να ασκήσουν χωρίς ποτέ να απολογηθούν και να αισθανθούν καμία ενοχή. Θα το ξαναπούμε: αυτή είναι η εικόνα του καθημερινού str8 και όχι του gay.

Αν μάλιστα στη φασιστική, χρυσαυγίτικη ή μη βία έρχεσαι να απαντήσεις με μία αντι-βία ακόμα πιο μάτσο αρρενωπή, πολεμική, με πανοπλίες, ρόπαλα και πολεμικές τέχνες ανταλλάσσοντας συνθήματα του “ποιος θα γαμήσει ποιον” και “ποιος είναι πιο πούστης – ποιος είναι πιο μάγκας,” στο τέλος αυτής της μάχης νικητές θα βγουν εκείνοι, άσχετα ποιοι μπορεί να υποχώρησαν πρώτοι και ποιοι μάζεψαν τις πιο πολλές. Γιατί από αυτή τη συμπλοκή νίκησε για άλλη μια φορά η αισθητική/πολιτική πράξη και φρασεολογία στην οποία στηρίζεται ο χρυσαυγίτης και η οποία ενισχύει τον χρυσαυγιτισμό – οπότε ακόμα κι αν έχασε στη μάχη, κέρδισε στον πόλεμο. 

Κι άρα τι και πως? Αυτό απαντιέται αφού πρώτα λήξουμε ποιοι περίπου είμαστε εμείς οι άλλοι. Ή αλλιώς ποιοι θέλουμε να είμαστε αυτοί οι απέναντι στους χρυσαυγίτες. Αν είμαστε όλοι οι υπόλοιποι, οι γυναίκες και οι γυναικωτοί, οι ανάπηροι και οι καχεκτικοί, οι λιγότερο λευκοί, οι αδύνατοι, οι αγύμναστοι, οι κουνιστοί με μακριές φράντζες και αφέλειες, οι μαύροι και οι ροζ και οι καφέ, τότε απ’ αυτή τη θέση πρέπει να οργανώσουμε την αντίσταση, ακόμα και στο δρόμο. Δεν έχω εικόνα αυτού του οδοφράγματος, αλλά μάλλον αυτό είναι καλό γιατί ό,τι δεν έχει υπάρξει-δεν έχασε ποτέ. Το φαντάζομαι κάτι ανάμεσα σε Μάη ‘68, Stonewall, Cairo και LA μαζί. Αλλά θα είναι ένα οδόφραγμα που δύσκολα θα εγκατέλειπε κανείς μας γιατί απλά δεν θα είχε κανείς που να πάει. Αλλά κανείς!

Η επανάσταση θα είναι ροζ, ή δε θα είναι επανάσταση.

Εσωτερικό μήνυμα για μυημένους

Καλά τα λέμε στους μαλάκες τους str8, αλλά όπως αυτοί θα πρέπει να διαχειριστούν τους φασίστες τους, που είναι κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους, έτσι κι εμείς θα πρέπει να διαχειριστούμε τους φασίστες μας που είναι κατ’ εικόνα και ομοίωσή μας. Να ξέρουμε λοιπόν ότι έχουμε κι εμείς ευθύνη για τα πράγματα που γίνονται όπως γίνονται και που θα γίνουν στο μέλλον αν συνεχίσει έτσι η φάση. Κάποια στιγμή θα χρειαστεί και μεταξύ μας να βάλουμε κάποια όρια και να πετάξουμε από την  κοινότητά μας τα φιλοφασιστικά στοιχεία, είτε ερμηνεύονται είτε όχι. Είναι τουλάχιστον απαράδεκτο να υπάρχουν αδερφές που να γουστάρουν τα μπράτσα του κασιδιάρη και του κάθε κασιδιάρη, να κάνουν like σε φασιστάκια και σε φασιστικές απόψεις στο fb απλά επειδή συνοδεύονται από «ωραία» κορμιά. Είναι ντροπή να λέμε πόσο καύλα είναι τέτοια άτομα, με τα πράγματα που λένε και με τα πράγματα που κάνουν ήδη σε συγκεκριμένες κατηγορίες ανθρώπων όπως οι μετανάστες ή/και που θα κάνουν αν η δύναμή τους αυξηθεί σε αυτούς αλλά και σε μας, πρώτους πρώτους. Ήδη, εν έτη 2012 κατάφεραν να κατεβάσουν από κεντρική θεατρική σκηνή έργο με ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο – αυτό δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να το αφήσουμε να περάσει έτσι.

Είναι αλήθεια ότι κομμάτι του χρυσαυγίτη είναι και μέσα μας. Υπάρχουν συγκεκριμένες συμπεριφορές και στάσεις και ανάμεσά μας, στις οποίες ενυπάρχουν στοιχεία φασιστικά και αυτό δεν είναι άλλο από το ρατσισμό, που είναι η βάση για να αναπτυχθεί ο φασισμός, στη χρυσαυγίτικη ή σε άλλη εκδοχή του. Όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε λάτρεις του τέλειου, λευκού, αρτιμελούς, υγιούς, γυμνασμένου, γυμνασμένου, πολύ γυμνασμένου, καθαρού, αρρενωπού, ελληνικού, αντρικού σώματος και αυτή την καύλα την υπερασπιζόμαστε με υβριστικά προφίλ τύπου «κοριτσάκια και χοντροί να μην ενοχλήσουν, μόνο άντρες, κτλ» έχουμε ήδη εισάγει το str8 ρατσιστικό λεξιλόγιο στο κρεβάτι μας. Είναι σαν να κοιτιόμαστε μεταξύ μας με το βλέμμα του str8 ρατσιστή. Ίσως γιατί αυτό μόνο μάθαμε να υπάρχει και μόνο αυτό να έχουμε και για μεταξύ μας. Ένα βλέμμα υποτίμησης κάτω από το οποίο ποτέ δεν είμαστε αρκετοί αλλά κάτι διαρκώς θα υπολείπεται.

Είναι σαν να έχουμε μάθει μόνο να μισούμε αυτό που είμαστε και σπάνια να το συμπαθούμε κι ακόμα πιο σπάνια να το αγαπάμε. Κι αυτό δεν είναι το χειρότερο. Έχουμε μάθει ακόμα να αγαπάμε αυτό που μας μισεί. Αυτή η αγάπη βρίσκεται στο βάθος της ύπαρξής μας. Μάθαμε να αγαπούμε τους γονείς, τ’ αδέρφια, τους φίλους, τους συμμαθητές, τη γειτονία που μας μισούσε γι’ αυτό που είμαστε, ή που θα μας μισούσε αν το μάθαινε. Που μας «αγαπούσε» παρόλο που... αλλά που αν είχε την ευκαιρία να μας αλλάξει θα μας άλλαζε...γιατί έτσι θα μας «αγαπούσε» ακόμα πιο πολύ (;). Και μπορεί ακόμα να μην έχουμε βρει πολλούς που να μπορούν να μας αγαπάνε όχι «παρόλο που...» αλλά «επειδή...» είμαστε αυτό που είμαστε, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να αφηνόμαστε να «αγαπάμε» ή να νομίζουμε ότι γουστάρουμε αυτούς που ευχαρίστως θα μας εξόντωναν. Ίσως απλά να μην μπορούμε να διαχειριστούμε τόσο μίσος εναντίων μας και να θέλουμε απλά να το αγνοήσουμε και να το αρνηθούμε, τουλάχιστον για όσο καιρό ακόμα θα μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο.

Αλλά ρε γαμώτο, αν καταφέρναμε κιόλας να αγαπηθούμε μεταξύ μας....?

---

[1]

[1] δες επίσης “…για έναν πούστικο αντιφασισμό!”, από Antifa Negative, εδώ:

κατέβασε το τεύχος από εδώ

Γράμματα στην Πυθία

Ερ.

Τις προάλλες ήρθαν στο σπίτι μου κάτι εργάτες να μου φτιάξουν το μπάνιο. Ένας απ’ αυτούς με ρώτησε τι είναι αυτό που ακούω και εγώ του απάντησα ότι είναι το soundtrack από το Oldboy. Αυτός είπε ότι είναι πολύ ωραίο κι εγώ του έγραψα ένα cd και του το έδωσα και του είπα «σου έβαλα και το τελευταίο album της Bjork, έτσι επειδή είσαι γλυκούλης» και αυτός το πήρε και την άλλη μέρα που ήρθε ξανά για κάτι μερεμέτια με γάμησε. Τι σημαίνει τώρα αυτό;

Απ. Τίποτα βρε χαζούλη, απλά του άρεσε ο δίσκος της Bjork και ήθελε να σου το δείξει.

Ερ.

Γιατί όλοι οι gay άντρες είναι ωραίοι;

Απ. Γιατί το να είσαι gay άντρας είναι ωραίο πράμα!

Τώρα, θα μου πεις, μ΄ αυτή τη λογική οι μπάτσοι δε θα έπρεπε να είναι ωραίοι. Αλήθεια είναι αυτό. Οι μπάτσοι όμως δεν είναι ωραίοι, απλά φαίνονται ωραίοι. Ενώ οι gay άντρες είναι ωραίοι είτε φαίνονται ωραίοι είτε όχι.

Ερ.

Δε νομίζεις ότι οι gay κάνουν πολύ σεξ;

Απ.

Όχι, δε νομίζω. Ένας μέσος gay που σέβεται τον εαυτό του κάνει όσο σεξ χρειάζεται για μια ισορροπημένη σεξουαλικότητα. Ως γνωστόν το πρωινό είναι το πιο σημαντικό σεξ της ημέρας. Ένας gay πρέπει να τρώει το πρωί έναν γερό πούτσο για να τον κρατήσει. Το επόμενο πλήρες σεξ θα είναι ένα πιο ελαφρύ, κάπου προς το μεσημέρι για να μην του φέρει υπνηλία. Στο μεταξύ μπορεί και να τσιμπήσει κάτι στο πόδι, στο πάρκο, ή στις καμπίνες στο lunch break του, ή ακόμα και στο γραφείο - όλο και κανένας συνάδελφος θα έχει τις χαρές του και θα θέλει να κεράσει, μη φανούμε και ακατάδεχτοι. Πρέπει να έχουμε πάντα στο νου μας ότι είναι καλύτερα πολλά και μικρά σεξ μέσα στη μέρα κι όχι λίγα και μεγάλα. Τον απογευματινό καφέ θα μπορούσε να τον συνοδεύσει με ένα τσιμπούκι ενώ το βράδυ τι να κάνει κι αυτός, ή σινεμά θα πάει ή θα πάει να φάει κάνα πούτσο ή και τα δύο. Σύνολο λοιπόν πέντε σεξουαλικές συνευρέσεις την ημέρα που δεν είναι πολλές αλλά όσες ακριβώς χρειάζονται.

Άλλωστε το λέει και η λαϊκή σοφία: Πέντε πούτσες την ημέρα, srt8 κάνε μας τη χάρη

Τελευταία έχω μια περίεργη σχέση με μία κοπέλα. Περνάμε πολλές ώρες μαζί, μιλάμε συνέχεια, λέω μαζί της πράγματα που δε λέω με καμία άλλη, θέλω να τη βλέπω αλλά με κουράζει κι όλας, την αγαπάω και τη μισώ, μαλώνουμε, μου γκρινιάζει, μου ζηλεύει κι όλες τις μαλακίες που έχει κάθε κανονική σχέση. Έχω σχέση μαζί της; Μήπως είμαι κι ερωτευμένος;

Απ: Μην ανησυχείς αδερφή μου. Οι αδερφές ερωτεύονται αγόρια κι εσύ είσαι αδερφή. Μπορεί να σε έχει βαρέσει η αγαμία στο κεφάλι, αλλά αυτό δε σε κάνει λιγότερο αδερφή. Κάτι άλλα περίεργα που αδερφές τα φτιάχνουν με κοπέλες και str8 με λεσβίες και άλλα ανώμαλα σενάρια είναι πράγματα που λένε τα βιβλία και ως γνωστών τα βιβλία, όπως και ταινίες, μιλούν για πράγματα που δεν υπάρχουν στ’ αλήθεια. Το «είναι βγαλμένα απ΄ τη ζωή» είναι διαφημιστική προπαγάνδα για να πουλάνε.  Άλλωστε αν τα βιβλία και οι ταινίες δεν ήταν ίδια δε θα υπήρχε η στερεοτυπική συνομιλία: «τι θα κάνεις το βράδυ;» «δεν ξέρω ακόμα, ή θα διαβάσω κανένα βιβλίο ή θα δω καμιά ταινία». 

Ερ. Πυθία μου πόσες φορές ερωτεύεται κανείς στη διάρκεια της ζωής του;

Πυθία: Άντε πάλι....

Ερ. Πυθία μου εσύ που τα ξέρεις όλα, θέλω να μου πεις κάτι. Έχω ένα φίλο, που νομίζω ότι είναι gay. Είμαι σίγουρος δηλαδή. Υπάρχει περίπτωση να είναι gay και μην το ξέρει;

Απ.

Καταρχήν δεν απαντάω σε ερωτήσεις των str8, και αυτή είναι σίγουρα μια τέτοια. Άκου «είναι gay αλλά δεν το ξέρει!»

Gay είναι να το ξέρει.

Gay είναι αυτός που κάνει ερωτικές σχέσεις με άτομα του ίδιου φύλου. Αυτός είναι ο ορισμός. Το «είναι gay αλλά δεν το ξέρει» είναι μια ομοφοβική και βασικά ετεροκανονιστική ηλίθια έκφραση από αυτές που μας έχουν συνηθίσει οι str8. Είναι ετεροκανονιστικό καταρχήν να ισχυρίζεσαι ότι ξέρεις κάτι για κάποιον που «ούτε ο ίδιος δεν το ξέρει». Διότι ισχυριζόμενος αυτό, εσύ εμφανίζεσαι να γνωρίζεις πως είναι να είσαι gay, άρα έχεις την κανονική εικόνα του gay και την φοράς σε κάποιον. Και είναι και ομοφοβική γιατί είναι σαν να υπάρχει, ή να έπρεπε να υπάρχει, ένας τύπος ομοφυλόφιλου, με το οποίο (θα έπρεπε) όλοι (να) συμβαδίζουμε, δηλαδή ένας στερεοτυπικός ομοφυλόφιλος που έχει πλάσει ποιος ακριβώς; η τηλεόραση και η λοιπή ομοφοβική ηγεμονική συνθήκη; Οι εκφράσεις αυτές συνήθως κατευθύνονται σε άτομα «θηλυπρεπή», σε αυτούς δηλαδή που «του φαίνεται»[1]. Εδώ έχουμε επίσης μια κλασική περίπτωση όπου η ταυτότητα φύλου μπερδεύεται με τη σεξουαλική συμπεριφορά. Ο συλλογισμός, μάλλον ο παραλογισμός, πάει κάπως έτσι: είναι άντρας (φύλο), αλλά όχι και πολύ άντρας (κανονικότητα του φύλου), είναι θηλυπρεπής (χαρακτηριστικό που αποδίδεται στο δεύτερο και τελευταίο φύλο – άλλα δεν υπάρχουν), άρα είναι παθητικός (χαρακτηριστικό σεξουαλικότητας που ‘κανονικά’ ανήκει στο θηλυκό φύλο), άρα είναι ομοφυλόφιλος (σεξουαλικότητα). Δε θα πω γιατί είναι ηλίθια, νομίζω ότι το καταλαβαίνεις και μόνος σου, ηλίθιε.

Και κάτι ακόμα, η μόνη περίπτωση να είσαι και να μην το ξέρεις, είναι να είσαι str8. Γιατί δεν γνωρίζεις ότι είσαι μία κατηγορία κι εσύ, ίσως ελαφρώς πιο πλειοψηφική, αν και γι’ αυτό έχω τις αμφιβολίες μου (βλ. Επίσης τη Συνέντευξη με έναν str8, τεύχος 2 και θα καταλάβεις)

Ερ.

Μα καλά, αφού είναι δεδομένο: βγαίνεις έξω, σε μπαρ, club, κτλ. με μοναδικό σκοπό να βρεις γκόμενο, διακοπές πας για να βρεις...γκόμενο διακοπών, σπουδάζεις για να γαμιέσαι με φοιτητές, και πολιτική κάνεις μπας και γαμήσεις κανέναν πολιτικοποιημένο, απορώ: οι str8, τι κάνουν στο γυμναστήριο αφού δεν γκομενίζουν και δεν γαμιούνται στα αποδυτήρια; Δε βαριούνται;

Απ.

Πρώτον, δεν υπάρχουν str8. Και αν υπάρχουν, δεν μας απασχολεί τι κάνουν.

Δεύτερον, δεν υπάρχουν str8 στα γυμναστήρια.

Και τρίτον, το να είσαι str8 σημαίνει ότι έχεις μάθει από τότε που γεννήθηκες, ότι η ζωή ολόκληρη είναι βαρετή, όχι μόνο το γυμναστήριο. Αφού το είπαμε, μόνο όταν είσαι αδερφή η ζωή είναι γαμάτη!

Για να επισπεύσετε την εκσπερμάτιση απομνημονεύστε τις παρακάτω ιδανικές απαντήσεις σε ερωτήσεις που είναι πολύ πιθανό να δεχθείτε με τη συγκεκριμένη σειρά.

Ερ: Πότε σε γάμησαν πρώτη φορά;

Απ: στα 13

Ερ: Συγγενής ή γείτονας;

Απ: Συγγενής

Ερ: Αδερφός ή θείος;

Απ: Θείος

Ερ: Σπίτι σου ή σπίτι του;

Απ: Σπίτι του

Ερ: Και η θεία;

Απ: Στην εκκλησία

---

[1]

[1] Βλ. Τεύχος 2, «Είσαι και φαίνεσθαι»

κατέβασε το τεύχος από εδώ

Οικογενειακή υπόθεση II

(συνέχεια από το προηγούμενο τεύχος)

Ο αδερφός μου ήταν 4 χρόνια μεγαλύτερος. Γλυκούλη θα τον έλεγες, με μικρή κοιλίτσα και χοντρά τριχωτά μπούτια. Με αυτόν σταμάτησαν να ασχολούνται οι άντρες στην οικογένεια όταν εγώ έφτασα σε ηλικία να μπορούν να ασχοληθούν με μένα. Και τότε αυτός αφέθηκε σχετικά σε ησυχία και άρχισε να ασχολείται με τα κορίτσια και ειδικότερα με την Καιτούλα, μια αδιάφορη ξανθιά.

Ο αδερφός μου ήξερε καλά τη θέση μου στην ιεραρχία της οικογένειας και τη δυνατότητά του να κάνει πάνω μου ότι θέλει. Αυτός βέβαια ήθελε πιο πολύ ένα κορίτσι, αλλά από κορίτσια δεν είχε ιδέα.

Ένα βράδυ ήταν μαζεμένοι με άλλους δύο φίλους του στο σπίτι και μιλάγανε για γκόμενες. Εγώ κρυφάκουγα από το δωμάτιό μου να λένε για το πως οι γκόμενες γουστάρουν φιλιά, κι ότι γουστάρουν τη γλώσσα αλλά όχι από την αρχή και όχι πολύ βαθιά, κτλ. Όταν άκουσαν ότι ο αδερφός μου δεν έχει ξαναφιλήσει άρχισαν να τον κράζουν και να λένε ότι αν δεν ξέρει να φιλάει, η Καίτη θα τον στείλει. Κι έτσι αρχίσανε τις οδηγίες: πως να πλένει τα δόντια του, ποια τσίχλα να μασήσει και πότε να την πετάξει, που να έχει τα χέρια του όταν φιλάει, πότε να κλείνει τα μάτια του. Αλλά όταν ήρθε το θέμα στις πρακτικές οδηγίες για το ίδιο το φιλί, τα λόγια δεν αρκούσαν για να καταλάβει ο αδερφός μου τι εννοούν. Έτσι αποφάσισε να με φωνάξει.

Με έβαλε να κάτσω ανάμεσά σε αυτόν και σε έναν φίλο του.  Μου είπε ότι με χρειάζεται για να κάνει πρόβα στα φιλιά για να μη γίνει ρεζίλι στη Καίτη. Σε κανέναν από τους φίλους του δεν έκανε αυτό καμία εντύπωση, ίσως κι αυτοί κάπως έτσι να έμαθαν να φιλούν, κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Εγώ δεν μπορούσα να αρνηθώ τις απαιτήσεις του αδερφού μου. Έτσι άρχισε έκατσα μαζί τους. Οι φίλοι έδιναν τις οδηγίες και ο αδερφός μου τις ακολουθούσε, πάνω μου.

Έβαλε το χέρι του στο λαιμό μου, άρχισε να με χαϊδεύει μέχρι το αφτί και κάποια στιγμή γύρισε το πρόσωπό μου, με κοίταξε πρώτα στα μάτια και μετά στο στόμα. Με πλησίασε και ακούμπησε τα χείλη του στα δικά μου. Άρχισε να με φιλάει και να αισθάνομαι την αξυρισιά του στα μάγουλά μου. Ξαφνικά έβγαλε τη γλώσσα του και την έσπρωξε στο στόμα μου.

Τότε τον έκοψε ο ένας κολλητός του, λέγοντάς του ότι βιάζεται. Ότι πιο αργά πρέπει να γίνει αυτό με τη γλώσσα και για να του δείξει τι εννοεί έπιασε το κεφάλι μου με τα δυο του χέρια και άρχισε να με φιλάει, ρουφώντας τα χείλη μου, πρώτα το ένα, μετά το άλλο, να φιλάει την άκρη του στόματός μου, να γλύφει το στόμα μου και το χνούδι που είχα για μουστάκι, να χαϊδεύει με τον αντίχειρά του το κάτω χείλος μου, ανοίγοντας έτσι το στόμα για να βάλει την άκρη της γλώσσας του σιγά σιγά μέσα στα στόμα μου, γλείφοντας τα δόντια μου, να βγαίνει σχετικά γρήγορα, και να ξαναμπαίνει όλο και πιο βαθιά στο στόμα μου.

Τότε ο αδερφός μου τον τράβηξε και λέγοντας ότι κατάλαβε κι επανέλαβε τις ίδιες κινήσεις της γλώσσας του μέχρι που τελικά, μετά από κάμποσα λεπτά βρέθηκε ολόκληρη μέσα στο στόμα μου.

Ενώ εκείνος με φιλούσε μουγκρίζοντας, ο τρίτος φίλος είπε ότι τα κορίτσια γουστάρουν και τα φιλία στο πρόσωπο και τον λαιμό και για τους δείξει τι εννοεί τράβηξε τον αδερφό μου και με έβαλε να κάτσω στα πόδια του και άρχισε να γλύφει το λαιμό μου, να ρουφάει το λοβό του αφτιού μου, να βάζει τη γλώσσα του μέσα στο αφτί μου, να δίνει μικρά φιλιά στο στόμα μου, στα μάγουλα, στα μάτια μου, στο μέτωπο, να γυρνάει το κεφάλι μου φιλώντας και δαγκώνοντας λίγο τον αυχένα μου, χαϊδεύοντας τα μαλλιά μου. Όταν έφτασε να βάλει κι αυτός τη γλώσσα του μέσα στο στόμα μου, χάιδευε το πίσω μέρος του κεφαλιού μου ενώ με το άλλο του χέρι περασμένος γύρω από τη μέση μου, με πίεζε όλο και πιο πολύ να πιέσω τον καυλωμένου πούτσο του που ήταν πια εντελώς εμφανής μέσα από τη φόρμα του.

Τότε ο αδερφός μου τους υπενθύμισε ότι ήμουν δικός του, ότι είχαν κι αυτοί αδέρφια αν θέλουν, κι ότι αυτός είναι που πρέπει να κάνει εξάσκηση, καλώντας με να κάτσω πάλι δίπλα του για να δοκιμάσει από την αρχή όλα αυτά που είχε μόλις δει να μου κάνουν οι φίλοι του. Σκούπισε τα σάλια των φίλων του που είχαν γεμίσει το πρόσωπό μου, έφτιαξε κάπως τα μαλλιά μου και άρχισε τα φιλιά, τα γλειψίματα και τα γλωσσόφιλα, ακολουθώντας τις οδηγίες των άλλων που έτριβαν τα πουλιά τους μέσα από τις φόρμες τους.

Κάποια στιγμή τελείωσε αυτή η άσκηση και ξεκίνησε η δεύτερη που του έβαλαν οι φίλοι του που αφορούσε το φιλί και το χαμούρεμα στο σινεμά. Με έβαλαν πάλι να κάτσω ανάμεσα στους δύο και άρχισαν να με χαϊδεύουν. Αρχικά έβαλαν το ένα χέρι από πίσω μου στο ύψος της μέσης, σπρώχνοντάς με μια στην αγκαλιά του ενός και μια στον άλλον, ανάλογα ποιος έκανε τον δάσκαλο. Με το άλλο χέρι χάιδευαν το πόδι μου, όλο και πιο ψηλά και όλο και πιο κοντά στο εσωτερικό των ποδιών μου. Μετά το χέρι ανέβαινε, και χάιδευε την κοιλιά μου, πρώτα πάνω από την μπλούζα και στη συνέχεια από κάτω. Όταν το φιλί είχε φτάσει στο στάδιο που η γλώσσα ήταν εξολοκλήρου στο στόμα μου, το χέρι έτριβε το στήθος μου, και το κεφάλι μου πιεζόταν προς το μέρος αυτού που με φίλαγε, ενώ ο άλλος με έγλειφε στο λαιμό περιμένοντας τη σειρά του.

Η καύλα τους είχε φτάσει σε τέτοια ύψη που από ένα σημείο και πέρα δεν είχαν υπομονή να περιμένουν τη σειρά τους και βρέθηκα να έχω στο στόμα μου δύο γλώσσες, και δύο χέρια να με χουφτώνουν και να τρίβουν με πίεση το στήθος μου, ενώ ο τρίτος να δίνει οδηγίες τρίβοντας τον πούτσο του.

Η τελευταία οδηγία που θυμάμαι να έδωσε ήταν ότι «τώρα πιάνουμε το χέρι της, δηλαδή το δικό μου, και το οδηγούμε σιγά σιγά πάνω στον πούτσο μας και βλέπουμε αντιδράσεις: αν τον πιάσει τότε κι εμείς βάζουμε το χέρι μας ανάμεσα στα πόδια της και πιέζουμε». Ευτυχώς είχα δύο χέρια, τα οποία οδηγήθηκαν και έπιασαν τα καυλωμένα πουλιά των αγοριών που ήταν στον καναπέ και που είχαν τη γλώσσα τους στα στόμα μου και τα χέρια τους χάιδευαν το στήθος μου και τα μπούτια μου. Πιάνοντας και σφίγγοντας τις σκληρές ψωλές άκουσα ταυτόχρονα ένα λυγμό που γέμισε με σπέρμα τις φόρμες και ύγρανε τα χέρια μου, ενώ το στόμα μου έτρεχε από τα σάλια των παιδιών που είχαν ανακατευτεί με τα δικά μου. Αφού έχυσαν απλώθηκαν στον καναπέ ανακουφισμένοι, κι εγώ άρχιζα να σκουπίζω με το χέρι μου τα σάλια όταν είδα τον απέναντι να με κοιτάει στα μάτια με ένα περίεργο βλέμμα ενώ είχε τα χέρια του στο πούτσο του που τώρα έχει βγάλει έξω από τη φόρμα. Τον είδα να σηκώνεται, να με πλησιάζει, να πιάνει το κεφάλι μου και να χώνει τον πούτσο του βαθιά στο λαρύγγι μου χύνοντας αυτομάτως τα ζουμιά του και μουγκρίζοντας, αφήνοντας τους φίλους του να καμαρώνουν για το μέγεθος και την αποφασιστικότητά του.

Και που να σας πω πως έμαθε ο αδερφό μου κι οι φίλοι του να γδύνουν ένα κορίτσι, να ξεκουμπώνουν ένα σουτιέν, να γλείφουν και να γαμάνε.

(συνεχίζεται)

κατέβασε το τεύχος από εδώ

Έχω ένα όνειρο...
Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα κάθε κοιλάδα θα
υψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι
ομαλοί τόποι θα γίνουν ανώμαλοι και οι ευθείς
τόποι θα στραβώσουν και η δόξα (glory) του
θηρίου θα αποκαλυφθεί μέσα από μία τρύπα
(hole) και όλη η σάρκα μαζί θα την αναγνωρίσει...

Glory Hopes, τεύχος β'.
Μη-περιοδική έκδοση για τον πούτσο
Πάτρα, 2011

για επικοινωνία: gloryhopes@gmail.com
κατεβάστε όλο το τεύχος κι από εδώ

Querelle

Όταν η μάνα μου έμαθε, το πρώτο πράγμα που της ήρθε να ρωτήσει ήταν: ποιος φταίει; φταίω εγώ; φταίει ο μπαμπάς σου;

Έδωσα την πιο αναμενόμενη και βαρετή απάντηση που φαντάζομαι θα δίνατε κι εσείς: ότι κανείς δε φταίει, ούτε εκείνη, ούτε ο μπαμπάς, ούτε κανείς – άλλωστε είμαι μια χαρά, αυτό ήμουν πάντα, μπλα μπλα μπλα. Έλεγα ψέματα. Έφταιγε η μάνα μου και ο πατέρας μου. Αυτή ήταν η αλήθεια. Σαν τώρα το θυμάμαι το πότε έγινε, το πως και με ποιον τρόπο.

Ήταν ένα βράδυ, κάπου στο Γυμνάσιο. Οι γονείς μου είχανε βγει και θα αργούσαν να γυρίσουν. Ετσι έμεινα μόνος να βλέπω τηλεόραση, δηλαδή ΕΡΤ. Κάποια στιγμή μία σκηνή στην ταινία που έπαιζε με αναστάτωσε. Είδα δύο άντρες να στριμώχνει ο ένας τον άλλο σε ένα τοίχο, αλλά όχι όπως σε όλες τις άλλες ταινίες που είχα δει μέχρι τότε. Ήταν σε ένα στενό σκοτεινό δρόμο και ο ένας αγκάλιαζε σφιχτά τον άλλο. Και το χέρι του ενός ακουμπούσε στο φερμουάρ του άλλου, και τα χείλη ακουμπούσαν στο λαιμό και ήταν και οι δύο άντρες. Ο ένας φορούσε μαύρη καμπαρντίνα και ο άλλος ήταν ναύτης. Αυτό είναι κάτι που γίνεται; Είναι κάτι που υπάρχει;

Την επόμενη μέρα το έψαξα και έμαθα ότι αυτός ο ναύτης ήταν ο Καβγατζής και η ταινία ήταν ο Querelle του R.W. Fassbinder. Η ύπαρξη αυτού του ναύτη που υπονοούσε αυτή η ταινία ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για να πω τι είμαι. Είμαι αυτός που θέλει να γαμήσει τον Καβγατζή πάνω σε ένα τραπέζι του μπιλιάρδου – να σαλιώσω τον πούτσο μου και να μπω μέσα του αγκίζοντας τη θυλή του. Είμαι αυτός που θα τον έκανα να βγάλει έναν λυγμό κάβλας όταν θα έμπαινα μέσα του. Είμαι αυτός που θα άλλαζε τα ζάρια για να τον γαμήσει ένας τεράστιος μαύρος άντρας που θα σαλιώσει τον πούτσο του και όταν μπει μέσα του θα αγγίξει τη θυλή του. Από δω και μπρος θα λιώνω το λιμάνι στο περπάτημα, θα μπαινοβγαίνω στα 'κακόφημα' μπαρ, θα ψάχνω ένα ένα τα σκοτεινά στενά της πόλης, θα κολλάω το σώμα μου πάνω στους άντρες κάθε φορά που στριμώχνομαι μαζί τους αναζητώντας έναν τέτοιο ναύτη.

Αν με ξαναρωτήσει κανείς θα πω ότι φταίει ο Querelle που μπορεί και να υπάρχει, φταίει ο Genet που έγραψε την ιστορία του, φταίει ο Fassbinder που την έκανε ταινία, φταίει η ΕΡΤ που την έπαιξε, και σίγουρα φταίνε οι γονείς μου που είχαν τηλεόραση και είχανε βγει εκείνο το βράδυ. Αν μου ζητούσαν να τους συγχωρήσω για εκείνο το βράδυ, θα το έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση. Αυτό που δε θα τους συγχωρήσω ποτέ είναι ότι πήγανε να ζήσουν στο πιο βαρετό λιμάνι του πλανήτη και όχι στη Δρέσδη.

κατέβασε όλο το τεύχος εδώ:

Undo Redo

Ξαναέκανα το ίδιο λάθος

ερωτεύτηκα έναν str8

ερωτεύτηκα: δηλαδή πρόβαλα μια σειρά από άρρητες επιθυμίες

τις ατέλειές μου

τις απατηλές μου δυνατότητες

τους μύθους μου

στο σώμα ενός str8

αλλά αυτό δεν ήταν λάθος

ένας str8 είναι τις περισσότερες φορές το πιο κατάλληλο δοχείο για να χωρέσει τα παραπάνω χωρίς τίποτα ποτέ να δοκιμαστεί και άρα να ξεχειλίσει

το λάθος μου είναι που το είπα και σε αδερφές και σε άλλους str8

δεν ξέρω γιατί

αλλά ξέρω πόσο λάθος έκανα

γιατί τώρα, πριν καν καταλάβω τι έκανα, γιατί το έκανα, τι θέλω από αυτόν τον έρωτα

έχω να διαχειριστώ την εικόνα των άλλων για τον έρωτά μου

την εικόνα των ξένων για το δικό μου άγνωστο συναίσθημα

και πρέπει να πάρω τις αποστάσεις μου από αυτές

και μετά πρέπει να απολογηθώ γι' αυτές

μου φορτώνουν τις κανονικότητές τους, για το καλό μου

κι εγώ αισθάνομαι σαν ρούχα να κάνουν απ' τα ρούχα τα παλιά μου

όχι δε θέλω να τον γαμήσω

ούτε να με γαμήσει

δε θέλω να τον γνωρίσω

δε θέλω να μου μιλήσει

αν ήθελα άλλωστε θα το είχα κάνει ή τουλάχιστον προσπαθήσει

Είμαι ένα αρνί που αγαπάει ένα λιοντάρι.

Ένα λιοντάρι που λατρεύει ένα αρνί.

Και όλοι γύρω τους πιέζουν για μια φωτογραφία μαζί.και όλοι γύρω του τον πιέζουν να βρεθεί δίπλα του για μια φωτογραφία

κι αυτό είναι θάνατος

είμαι αδερφή γιατί μπορώ να ερωτεύομαι κάτι που δεν υπάρχει αλλά έχει τη μορφή του άντρα

είμαι αδερφή γιατί προτιμώ τον Άρη από την Αφροδίτη μόνο και μόνο λόγω ονόματος, έστω κι αν δε θα πάω ποτέ σε κανέναν πλανήτη

είμαι αδερφή γιατί μπορώ να βλέπω για ώρες να παίζουν οι άντρες ποδόσφαιρο και να μη θέλω να τελειώσουν

δεν θα είμαι εκεί για να αποθεώσω τους νικητές

δε θα είμαι εκεί για να παρηγορήσω τους ηττημένους

δε θα ακουμπήσω κανέναν τους

αλλά θα είμαι μόνο εγώ πιο κοντά στο αρχικό τους συναίσθημα που ακόμα και για αυτούς, αλλά όχι για μένα, συνεχώς φθίνει: ας μην τελειώσει ποτέ αυτό το παιχνίδι

είμαι αυτός που κρατάει το πιο πηγαίο τους συναίσθημα - αυτό που δεν έχει αλλοτριωθεί από την κούραση, το άγχος, τον ανταγωνισμό - ζωντανό σαν την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε

να μην τελειώσει ποτέ αυτό το παιχνίδι

είμαι εκεί ο μόνος πιστός στην αρχική συνθήκη

και κάποιοι αυτό το βλέπουν

όντας κουρασμένοι, ηττημένοι, σηκωμένοι στα χέρια των οπαδών τους, ρίχνουν ένα βλέμμα πάνω μου

και ντρέπονται

(ή έτσι μου φαίνεται)

και τότε τους ερωτεύομαι

κατέβασε όλο το τεύχος εδώ

Συνέντευξη με έναν (οποιονδήποτε) str8

Κρίνος: Πότε το κατάλαβες ότι είσαι από «εκείνα τα παιδιά»;

Str8: Νομίζω ότι το ήξερα από πάντα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Είχα καταλάβει από πολύ νωρίς πόσο κανονικός είμαι.

Κρίνος: Στους γονείς σου το έχεις πει;

Str8: Δεν χρειάστηκε ποτέ, το είχαν καταλάβει νομίζω από όταν ήμουνα μικρός.

Κρίνος: Εννοείς ότι δε σε ρώτησαν ποτέ;

Str8: Όχι, ποτέ.

Κρίνος: Και πως ξέρεις ότι το ξέρουν;

Str8: Σίγουρα το έχουν καταλάβει. Άλλωστε δεν είναι κάτι που εγώ κρύβω. Δεν το έχω καταπιέσει. Ντύνομαι σαν str8, κάνω παρέα συνήθως με st8 άτομα, δεν είναι δύσκολο πιστεύω να το καταλάβει κανείς.

Κρίνος: Αλλά δεν το έχετε συζητήσει ποτέ ανοιχτά μεταξύ σας.

Str8: Όχι, δεν χρειάστηκε.

Κρίνος: Όταν ήσουν μικρός και έκανες παρέα με str8 και έκανες όλα αυτά τα str8 πράγματα οι γονείς σου πως αντιδρούσαν;

Str8: Δεν ασχολήθηκαν ποτέ ιδιαίτερα. Άλλωστε και οι ίδιοι είναι str8 όπως επίσης οι φίλοι τους, οι φίλοι των φίλων τους και τα λοιπά.

Κρίνος: Στο σχολείο αντιμετώπισες ποτέ κάποιο πρόβλημα με τον τρόπο που σου φέρονταν οι δάσκαλοι ή τα άλλα παιδιά;

Str8: Όχι, κανένα. Και στο σχολείο που πήγαινα τα περισσότερα παιδιά ήταν str8. Ακόμα κι αν δεν ήταν, δεν το έλεγαν εύκολα.

Κρίνος: Όταν τελείωσες το σχολείο, στο στρατό, στη δουλειά, στην προσωπική σου ζωή σε έκαναν ποτέ να αισθανθείς άσχημα, λόγω της σεξουαλικότητάς σου;

Str8: Όχι, κάθε άλλο. Το ότι ήμουνα str8 μάλλον έκανε τα πράγματα πιο εύκολα. Σπάνια θυμάμαι να χρειάστηκε μάλιστα να πω σε κάποιον ότι είμαι str8. Συνήθως αυτό το υπέθεταν για μένα και τα πράγματα έτσι ήταν πολύ εύκολα. Ίσως να είναι κάτι που φαίνεται, δεν ξέρω.

Κρίνος: Δεν είχες λοιπόν ποτέ την ανάγκη να βγεις και να πεις «είμαι str8»;

Str8: Όχι, ποτέ. Ίσως έχει να κάνει με την προσωπικότητά μου, δεν ξέρω. Δε βρίσκω κάποιο νόημα στο να βγαίνει δημόσια να πει κάτι τέτοιο.

Κρίνος: Για τα κινήματα των ομοφυλοφίλων τι έχεις να πεις που δηλώνουν δημόσια τη σεξουαλικότητά τους;

Str8: Τι να σου πω, δεν τους καταλαβαίνω.

Κρίνος: Πιστεύεις ότι υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να ξέρει να διαβάζει που θα διαβάσει αυτή σου τη συνέντευξη και δε θα σκεφτεί σοβαρά να αυτοκτονίσει από πλήξη;

Str8: Ε;

κατέβασε όλο το τεύχος εδώ

Οικογενειακή γιορτή

Η οικογενειακή γιορτή λαμβάνει χώρα μία φορά το χρόνο, όπου όλη η οικογένεια συγκεντρώνεται στο σπίτι μας, για φαγητό χαρτοπαιξία και άλλες περιποιήσεις. Η δική μου οικογένεια δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, μάλλον θα έλεγα ότι είναι όσο πρέπει: η μάνα μου, ο πατέρας μου, ο μεγάλος μου αδερφός, εγώ, η οικογένεια του θείου μου, αδερφού του μπαμπά μου, με τη θεία και τον ξάδερφό μου, ο αδερφός της μαμάς μου με τη γυναίκα του και ο νονός μου που ήταν ανύπαντρος. Θα σας μιλήσω τώρα για την πρώτη μου οικογενειακή γιορτή.

Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, έτσι και φέτος όλοι οι παραπάνω μαζεύτηκαν κατά τοις επτά το απόγευμα στο σπίτι και στρώθηκε το τραπέζι. Μετά το τέλος και το μάζεμα του τραπεζιού οι γυναίκες πήγανε στην τηλεόραση, όπως έπρεπε, ο αδερφός μου με τον ξάδερφο πήγαν στο δωμάτιο να παίξουν υπολογιστή, όπως έπρεπε και οι άντρες κάθισαν παραδοσιακά στο τραπέζι, γέμισαν τα ποτήρια τους με ουίσκι και έστηναν το παιχνίδι με την τράπουλα, ακριβώς όπως έπρεπε. Δεν έχω ιδέα τι έπαιζαν, κάτι σε πόκα ή πόκερ απ' ότι άκουσα κάτω από το τραπέζι, όπου βρέθηκα εγώ στην πρώτη μου οικογενειακή γιορτή, όπως έπρεπε άλλωστε. Βρέθηκα εκεί ακολουθώντας τις οδηγίες του νονού μου κι έτσι σε ανύποπτο χρόνο χώθηκα κάτω από το τραπέζι, ανάμεσα στις φρεσκοπλυμένες κάλτσες και τα βαμμένα μοκασίνια των αντρών της οικογένειας.

Όταν θα μοίραζαν τα χαρτιά, ο νονός μου θα σταύρωνε τα πόδια του, και αυτό θα ήταν το σύνθημα να ξεκινήσω το δικό μου ρόλο στην τελετή, έναν ρόλο για τον οποίο προετοιμαζόμουνα εντατικά ένα χρόνο. Η πρώτη μου και βασικότερη πράξη ήταν καθαρά συμβολική και ήταν να πάρω την ευχή του πατέρα για ό,τι θα γίνει κάτω από το τραπέζι στο υπόλοιπο της νύχτας. Άρχισα τρίβοντας το αυτί μου στον αστράγαλό του. Του έβγαλα ένα ένα τα παπούτσια και τον άφησα να ξεκουράσει τα πόδια του χαϊδεύοντας και πιέζοντας το κεφάλι μου στο χαλί. Με το ένα μου αφτί κολλημένο στο χαλί και το άλλο κλεισμένο με το πέλμα του ποδιού του, άκουγα τον υπόκωφο θόρυβο του κορμιού του. Άκουγα το τρίξιμο της καρέκλας του σε κάθε μικρή του κίνηση, το θόρυβο της επαφής του παντελονιού του με το σώμα του, το θόρυβο του πουλιού του καθώς διογκωνόταν και πίεζε μέσα από το εσώρουχο την εσωτερική πλευρά του φερμουάρ του, προσπαθώντας να απεγκλωβιστεί. Ήταν σχεδόν έτοιμος. Το κεφάλι μου ανέβηκε σιγά σιγά χαϊδεύοντας τις γάμπες του, μετά τα μπούτια του και τέλος σφηνώθηκε ανάμεσα στα πόδια του πιέζοντας τον καβάλο του. Άνοιξα σιγά σιγά το φερμουάρ του και έβαζα το φρεσκοπλυμένο του πουλί στο στόμα μου. Ο πατέρας μου έβγαλε έναν λυγμό, η μάνα μου τον άκουσε και ανέβασε άλλες δυο γραμμές τον ήχο της τηλεόρασης και οι υπόλοιποι άντρες του τραπεζιού κατάλαβαν ότι τώρα πια τους επιτρέπονταν να συμμετέχουν. Στην οικογενειακή μας γιορτή ο πατέρας μου θα πρόσφερε το μικρό του γιο στους καλεσμένους για να τους ευχαριστήσει, κάνοντας όμως αυτός την αρχή.

Τα πρώτα υγρά του πατέρα μου στο στόμα μου ήταν η ευλογία του να συνεχίσω με τους καλεσμένους μας που ένας ένας έβγαζαν τα παπούτσια τους και με τα πόδια τους χάιδευαν κάποιο σημείο του κορμιού μου για να δηλώσουν συμμετοχή και να πάρουν γρήγορα θέση για τις υπηρεσίες μου. Άλλος πατούσε ελαφρά το χέρι μου που ακουμπούσε στο πάτωμα ενώ εγώ ήμουν στα τέσσερα με την ψωλή του πατέρα μου να φτάνει στο λαρύγγι μου, άλλος μου χάιδευε τον κώλο, όταν το άλλο μου χέρι χάιδευε τη γάμπα αυτού που κάθονταν απέναντί του. Ότι και να κάνανε γνώριζαν τη σειρά της ιεραρχίας, που σε καμία περίπτωση δε θα διαταράσσονταν. Όταν ο πατέρας μου θα έβαζε το χέρι του κάτω από το τραπέζι και θα χάιδευε το κεφάλι μου, θα ήταν ώρα να προσφέρω το στόμα μου στον πνευματικό μου πατέρα, τον νονό μου, που ήταν άλλωστε αυτός που με προετοίμασε για την οικογενειακή μου γιορτή. Αυτός μου δίδαξε όλα όσα έπρπε να ξέρω για να φροντίζω και να ικανοποιώ με τη γλώσσα μου, τα χέρια και το σώμα μου τους άντρες της οικογένειάς μου. Τώρα καθόταν ακριβώς δίπλα στον πατέρα μου αγχωμένος για το αν και πόσο καλά θα τα καταφέρω και αν θα τον έκανα περήφανο.

Ακόμα θυμάμαι εκείνες τις βόλτες που κάναμε αφού με έπαιρνε από το σχολείο μετά τα δωδέκατά μου γενέθλια. Συνήθως με πήγαινε στην προκυμαία ή βόλτα με το αμάξι. Η βόλτα στην προκυμαία ήταν για να κάνουμε την άσκηση με το χέρι. Καθόμασταν σε κάποιο ελεύθερο παγκάκι δίπλα δίπλα και εγώ άπλωνα το χέρι μου, ξεκούμπωνα το φερμουάρ του παντελονιού του και έβγαζα έξω τον καυλωμένο του πούτσο. Η άσκηση ήταν να τον κάνω να χύσει μόνο με τις κινήσεις του χεριού μου φροντίζονταν να κάνω ελάχιστες κινήσεις του κεφαλιού και του σώματός μου, ώστε κανείς από τους γύρω περαστικούς να μην καταλάβει τι κάνουμε σε κείνο το παγκάκι. Ατενίζαμε κι οι δύο τη θάλασσα μπροστά μας και το χέρι μου μάλαζε τον πούτσο του νονού μου, άλλοτε πιέζοντας, άλλοτε μαλάκιζοντας με κινήσεις πάνω κάτω, άλλοτε παίρνοντας τα προσπερματικά υγρά για να τα χρησιμοποιήσει για λιπαντικό της χούφτας κι άλλοτε κατεβαίνοντας και χουφτώνοντας τ’ αρχίδια του, ανάλογα με τις λεκτικές οδηγίες που εκείνος μου έδινε, τις οποίες και ακολουθούσα πιστά. Που και που ο νονός μου έφερνε το άλλο του χέρι και το τοποθετούσε πάνω στο δικό μου για να μου δείξει ακριβώς τι εννοούσε. Η άσκηση τελείωνε όταν τα χύσια του έτρεχαν από το πουλί του, και ξεχείλιζαν στο χέρι μου ενώ εκείνος έσφιγγε το μπράτσο του παγκακιού για να μην βγάλει καμία κραυγή. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο σημείο της άσκησης, καθώς εγώ έπρεπε αφενός να συνεχίζω να μαλάζω και να πιέζω για να ολοκληρωθεί η εκσπερμάτιση και αφετέρου να μην αφήνω το σπέρμα να εκτοξευτεί μακριά και μας λερώσει, αλλά να κρατηθεί κατά το δυνατόν το περισσότερο μες στη χούφτα μου. Η επιβράβευσή μου ήταν ότι στο τέλος, παίρνοντας την άδεια του νονού μου φυσικά, θα καταβρόχθιζα όλο το σπέρμα από τη χούφτα μου, γλείφοντας ένα ένα τα δάχτυλά μου που μύριζαν το άρωμα της καύλας του. Αυτός έκλεινε το φερμουάρ του κι εγώ έγλυφα τα χείλι μου σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι κοιτώντας πότε έξω από το παράθυρο και πότε ανάμεσα στα πόδια του νονού μου όταν εκείνος τα κουνούσε για να πατήσει γκάζι ή φρένο. Ήλπιζα να δω τον καβάλο του να ξαναφουσκώνει ώστε να κάνουμε την δεύτερη άσκηση, αλλά αυτό σπάνια γινόταν. Όταν φτάναμε στην εξώπορτα ο νονός μου για να με αποχαιρετήσει έβαζε το χέρι του στο σβέρκο μου και κολλούσε το μουστάκι του στα χείλι μου δίνοντάς μου ένα υγρό γλωσσόφιλο που κατάφερνε να μαζέψει ότι είχε απομείνει από τα κολλώδη υγρά του πούτσου του.

Η δεύτερη άσκηση γινόταν όταν κάναμε βόλτες με το αμάξι και ήταν για να μου δείξει το τσιμπούκι, στην αρχή με τη χρήση των χεριών και ύστερα μόνο με τη γλώσσα, τα μάγουλα και τα ρουφήγματα. Πως να γλύφω το κεφάλι, τον κορμό, τ’ αρχίδια. Τα μαθήματα αυτά γινόντουσαν εν κινήσει σε μεγάλες λεωφόρους ή στην εθνική οδό όταν είχε πολύ κίνηση. Από το παράθυρο φαινόταν μόνο ο νονός μου, ενώ που και που, αναδύονταν και το κεφαλάκι ενός μικρού ξανθού αγοριού που έπαιρνε μια ανάσα, πριν ξαναβουτήξει κάθετα πάνω στην όρθια σάρκα του οδηγού. Μία μεγάλη διαφορά με το να μαλακίζω το νονό μου ήταν ότι επειδή δε φαινόμουν από τους άλλους, όταν ερχόταν η ώρα να χύσει, πίεζε το κεφάλι μου βαθιά μέσα στον πούτσο του και εναπόθετε το σπέρμα του κατευθείαν στο λαρύγγι μου, οπότε δεν είχα τίποτα για να γλείφομαι μετά, έτσι την πέρναγα με το πεσμένο του πουλί στο στόμα μου μέχρι να φτάσουμε σπίτι και να πάρω το αποχαιρετιστήριο γλωσσόφιλο. Μετά το γλωσσόφιλο συνήθως μου έλεγε, μπράβο αγόρι μου, θα τα πας περήφανα. Εσύ θα γίνεις καλύτερος από τον αδερφό σου

συνεχίζεται......


κατέβασε όλο το τεύχος εδώ