Έχω ένα όνειρο...
Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα κάθε κοιλάδα θα
υψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι
ομαλοί τόποι θα γίνουν ανώμαλοι και οι ευθείς
τόποι θα στραβώσουν και η δόξα (glory) του
θηρίου θα αποκαλυφθεί μέσα από μία τρύπα
(hole) και όλη η σάρκα μαζί θα την αναγνωρίσει...

Glory Hopes, τεύχος β'.
Μη-περιοδική έκδοση για τον πούτσο
Πάτρα, 2011

για επικοινωνία: gloryhopes@gmail.com
κατεβάστε όλο το τεύχος κι από εδώ

Editorial

Δεν παραβλέπω ότι κάποιοι από εσάς διαβάζουν αυτό ύστερα από μεγάλες δοκιμασίες και βάσανα. Κάποιοι από εσάς έρχεστε μόλις από στενά κελιά. Κάποιοι από εσάς έχουν έρθει από περιοχές όπου η αναζήτησή σας για ελευθερία σας άφησε χτυπημένους από τις θύελλες της καταδίωξης και κλονισμένους από τους ανέμους της ετεροκανονιστικής βίας. Έχετε υπάρξει βετεράνοι των επιθυμητικών βασάνων. Συνεχίστε να απεργάζεστε την πίστη ότι τα αναίτια βάσανα είναι λυτρωτικά.

Γυρίστε πίσω στο Ζάππειο, γυρίστε πίσω στην Σάντα Φωφώ, γυρίστε πίσω στη παραλία, γυρίστε πίσω στη Λουιζιάνα, γυρίστε πίσω στις φτωχογειτονιές και στα γκέτο των πόλεών μας, γνωρίζοντας ότι με κάποιο τρόπο αυτή η κατάσταση μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει. Ας μην κυλιστούμε στην κοιλάδα της απόγνωσης.

Σας λέγω σήμερα, φίλοι μου, ότι παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις της στιγμής, έχω ακόμη ένα όνειρο. Είναι ένα όνειρο γερά ριζωμένο στο υγρό όνειρο.

Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα αυτό το πάθος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι απέναντι στο γαμήσι»

Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας οι γιοι των gay και οι γιοι των str8 θα μπορέσουν να ξαπλώσουν μαζί στο κρεβάτι της ακολασίας.

Έχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια ημέρα θα ζήσουν εκεί όπου δεν θα κριθούν από το φύλο και τη σεξουαλικότητά τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

Έχω ένα όνειρο σήμερα.

Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα κάθε κοιλάδα θα υψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι ομαλοί τόποι θα γίνουν ανώμαλοι και οι ευθείς τόποι θα στραβώσουν και η δόξα (glory) του θηρίου θα αποκαλυφθεί μέσα από μία τρύπα (hole) και όλη η σάρκα μαζί θα την αναγνωρίσει..

Glory Hopes

Έντυπη, μη-περιοδική έκδοση για τον πούτσο

Πάτρα, 2011

Χωρίς αντίτιμο – δεκτή κάθε οικονομική ενίσχυση ακόμα και σε είδος

Επικοινωνία:

gloryhopes@gmail.com

κατέβασε όλο το τεύχος εδώ

Σαν σήμερα

Σαν σήμερα, το βράδυ της Τρίτης 13 Σεπτεμρίου 2012 ανοιχτά του Ισμίρ, (παλιότερη ονομασία Σμύρνη) o Χακίν Γκιουνέλ θα βρεθεί στη θάλασσα μαζί με άλλους 22 Αφγανούς πρόσφυγες, άντρες, γυναίκες, παιδιά, όταν άντρες του ελληνικού λιμενικού θα σκίσουν με τα μαχαίρια τους τη φουσκωτή τους βάρκα. Τα λίγα λεπτά που του απομένουν στην επιφάνεια της θάλασσας ο Χακίν θα δει από μακριά τα φώτα της πόλης που δημιουργούν την εικόνα μιας πόλης που καίγεται. Σαν σήμερα, δύο εβδομάδες πριν, 22 Αφγανοί πρόσφυγες θα πνιγούν πριν προλάβουν να μάθουν ότι "Ομόνοια" δεν είναι πόλη.

Σαν σήμερα, το 2012, η Κατερίνα θα ζητήσει από το αφεντικό της να φύγει λίγο πιο νωρίς γιατί πονάει. Της έχει έρθει η περίοδος. Το αφεντικό, από τη μεριά του, όχι απλά δε θα την αφήσει αλλά θα την κρατήσει υπερωρία και θα της πει να καθαρίσει και το ψυγείο. Ενόσω η Κατερίνα καθαρίζει το ψυγείο, εκείνος θα περάσει τρεις φορές από πίσω της για να της αγγίξει τον κώλο. Όταν επιστρέψει στο σπίτι της η Κατερίνα θα κάτσει για λίγο στη χέστρα και θα κολήσει το βλέμμα της σε ένα ακόμα μη-γονιμοποιημένο ωάριο που μόλις έπεσε στο νερό. Τότε θα σκεφτεί πιθανότητες - είχε να το κάνει αυτό από το σχολείο: 50% να έβγαινε άντρας, 80% να γινόταν πολύ άντρας, 97% να προσπαθούσε να γίνει αφεντικό. Σαν σήμερα το 2012 η Κατερίνα θα τραβήξει το καζανάκι ψιθυρίζοντας: «ένας μαλάκας λιγότερο».

Σαν σήμερα τον Ιούλιο του 1987 ο Στέλιος θα αφήσει τη γυναίκα του και τα παιδιά κάτω από την ομπρέλα για να κάτσει να πιει μια μπύρα στο beach bar μιας οικογενειακής παραλίας της Πάρου. Θα αράξει σε μια ψάθινη καρέκλα και θα καρφώσει τα μάτια του στην απέναντι κοπέλα που αλείφει το στήθος της με λάδι. Με το ένα του χέρι θα κρατάει την μπύρα και με το άλλο θα ξήνει διακριτικά την ψωλή του, νομίζοντας ότι κανείς δεν τον βλέπει. Στο διπλανό τραπέζι, ο Μάνος, από πάντα αδερφή, παρακολουθεί ξαναμμένος τη σκηνή. Όσο περνάει η ώρα τόσο η ψωλή σκληραίνει κάτω από το βρεγμένο μαγιό του Στέλιου και γίνεται όλο και πιο εμφανής, στα μάτια τουλάχιστον της εν λόγω αδερφής. Ξαφνικά, ο Νικολάκης, ο μεγάλος γιος του Στέλιου, θα τρέξει με μεγάλη λαχτάρα και θα σκαρφαλώσει στα πόδια του μπαμπά του, μπήγοντας τα δάκτυλά του στην κοιλιά και το λαιμό του. Καθώς τρίβεται στα μπούτια του μπαμπά του για να βολευτεί θα γυρίσει και θα ρίξει στον Μάνο ένα τρομερά βλοσυρό βλέμμα όπως μόνο ένα οχτάχρωνο μπορεί να κάνει. Σαν σήμερα τον Ιούλιο του 1987, σε μια οικογενειακή παραλία της Πάρου, ο Μάνος η αδερφή, θα υποσχεθεί στον εαυτό του ότι δε θα κάνει ποτέ του παιδιά κι ότι θα τα μισεί για πάντα.

Σαν σήμερα το 1987 ο Θάνος Περάκης και ο φίλος του Στάθης Σωτηρίου, 21 ετών τότε, κάθονται σε ένα καφενείο στα Εξάρχεια, βαριούνται και ασχολούνται με τα σκουλαρίκια τους, όταν το μάτι του Θάνου πέφτει στην ανοιχτή εφημερίδα που άφησε ο προηγούμενος και το μάτι τους πέφτει στη διπλανή φωτογραφία. Πέρναν λίγο χρόνο σιωπηλοί αφού διάβασαν τη δημοσίευση για τη δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα. Μέχρι να έρθει ο καφές που έχουν παραγγείλει, ο Θάνος θα αναφωνήσει “Γι’ αυτόν τον άντρα θα έδινα και τη ζωή μου” Σαν σήμερα στις 2 Οκτωβρίου 1987 ο Στάθης θα κοιτάξει στα μάτια τον Θάνο και θα συμφωνήσει απολύτως μαζί του.

Σαν σήμερα το 1996 ο Αντώνης Σαράντος θα επιστρέψει στο διαμέρισμα που του αγόρασαν οι γονείς του για τις σπουδές του στο πολυτεχνείο της Πάτρας, αλλά αυτή τη φορά δε θα επιστρέψει μόνος. Σαν σήμερα, στο εν λόγω διαμέρισμα θα κάνει για πρώτη φορά σεξ στη ζωή του, στα 18.5. Ο θόρυβος του δρόμου που περνά μπροστά από το λιμάνι θα πνίξει τα αγκομαχητά του, αυτή και όλες τις επόμενες φορές. Σαν σήμερα το 2013 ο Αντώνης Σαράντος θα αδειάσει το σπίτι του γιατί του το πήρε η τράπεζα. Σαν σήμερα το 2035 ο Αντώνης Σαράντος θα επισκεφθεί το ίδιο διαμέρισμα ως πελάτης, για να γαμήσει κάτι φτηνά ασιάτικα ολογράμματα που δεν καταλαβαίνεις αν είναι αγοράκια η κοριτσάκια καθώς όσο πιο νέο το μοντέλο τόσο και νεώτερο.

Σαν σήμερα το 1962, μια Πέμπτη ξημερώματα, ένα boing της Ολυμπιακής Αεροπορείας θα προσγειωθεί στο αεροδρόμιο του Ελληνικού από τη Νέα Υόρκη. Στην αίθουσα αναμονής βρίσκεται ο Παύλος Διαμαντόπουλος, 50 ετών πια, και περιμένει τον μικρό αδερφό του Λευτέρη που έλειπε πολλά χρόνια μετανάστης. Λίγο μετά την άφιξη της πτήσης ο Παύλος θα σφίξει στην αγκαλιά του τον μικρό του αδερφό που νόμιζε πως δε θα τον ξανάβλεπε ποτέ και σε αυτή την αγκαλιά θα αισθανθεί τον πούτσο του να σκιρτίζει, κάτι που είχε πολύ καιρό να του συμβεί. Ενώ η γυναίκα του Λευτέρη κανονίζει κάτι τελευταίες λεπτομέρειες στο τελωνείο, στις τουαλέτες του αεροδρομίου ο Παύλος θα κατεβάσει το παντελόνι του μικρού του αδερφού και θα του φορέσει έναν ακόμα απίστευτο πούτσο, έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε.

κατέβασε όλο το τεύχοε εδώ

Querelle

Όταν η μάνα μου έμαθε, το πρώτο πράγμα που της ήρθε να ρωτήσει ήταν: ποιος φταίει; φταίω εγώ; φταίει ο μπαμπάς σου;

Έδωσα την πιο αναμενόμενη και βαρετή απάντηση που φαντάζομαι θα δίνατε κι εσείς: ότι κανείς δε φταίει, ούτε εκείνη, ούτε ο μπαμπάς, ούτε κανείς – άλλωστε είμαι μια χαρά, αυτό ήμουν πάντα, μπλα μπλα μπλα. Έλεγα ψέματα. Έφταιγε η μάνα μου και ο πατέρας μου. Αυτή ήταν η αλήθεια. Σαν τώρα το θυμάμαι το πότε έγινε, το πως και με ποιον τρόπο.

Ήταν ένα βράδυ, κάπου στο Γυμνάσιο. Οι γονείς μου είχανε βγει και θα αργούσαν να γυρίσουν. Ετσι έμεινα μόνος να βλέπω τηλεόραση, δηλαδή ΕΡΤ. Κάποια στιγμή μία σκηνή στην ταινία που έπαιζε με αναστάτωσε. Είδα δύο άντρες να στριμώχνει ο ένας τον άλλο σε ένα τοίχο, αλλά όχι όπως σε όλες τις άλλες ταινίες που είχα δει μέχρι τότε. Ήταν σε ένα στενό σκοτεινό δρόμο και ο ένας αγκάλιαζε σφιχτά τον άλλο. Και το χέρι του ενός ακουμπούσε στο φερμουάρ του άλλου, και τα χείλη ακουμπούσαν στο λαιμό και ήταν και οι δύο άντρες. Ο ένας φορούσε μαύρη καμπαρντίνα και ο άλλος ήταν ναύτης. Αυτό είναι κάτι που γίνεται; Είναι κάτι που υπάρχει;

Την επόμενη μέρα το έψαξα και έμαθα ότι αυτός ο ναύτης ήταν ο Καβγατζής και η ταινία ήταν ο Querelle του R.W. Fassbinder. Η ύπαρξη αυτού του ναύτη που υπονοούσε αυτή η ταινία ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για να πω τι είμαι. Είμαι αυτός που θέλει να γαμήσει τον Καβγατζή πάνω σε ένα τραπέζι του μπιλιάρδου – να σαλιώσω τον πούτσο μου και να μπω μέσα του αγκίζοντας τη θυλή του. Είμαι αυτός που θα τον έκανα να βγάλει έναν λυγμό κάβλας όταν θα έμπαινα μέσα του. Είμαι αυτός που θα άλλαζε τα ζάρια για να τον γαμήσει ένας τεράστιος μαύρος άντρας που θα σαλιώσει τον πούτσο του και όταν μπει μέσα του θα αγγίξει τη θυλή του. Από δω και μπρος θα λιώνω το λιμάνι στο περπάτημα, θα μπαινοβγαίνω στα 'κακόφημα' μπαρ, θα ψάχνω ένα ένα τα σκοτεινά στενά της πόλης, θα κολλάω το σώμα μου πάνω στους άντρες κάθε φορά που στριμώχνομαι μαζί τους αναζητώντας έναν τέτοιο ναύτη.

Αν με ξαναρωτήσει κανείς θα πω ότι φταίει ο Querelle που μπορεί και να υπάρχει, φταίει ο Genet που έγραψε την ιστορία του, φταίει ο Fassbinder που την έκανε ταινία, φταίει η ΕΡΤ που την έπαιξε, και σίγουρα φταίνε οι γονείς μου που είχαν τηλεόραση και είχανε βγει εκείνο το βράδυ. Αν μου ζητούσαν να τους συγχωρήσω για εκείνο το βράδυ, θα το έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση. Αυτό που δε θα τους συγχωρήσω ποτέ είναι ότι πήγανε να ζήσουν στο πιο βαρετό λιμάνι του πλανήτη και όχι στη Δρέσδη.

κατέβασε όλο το τεύχος εδώ:

Συνέντευξη με τον Κρίνο

GH: Και δεν μου λές καλέ μου Κρίνε, εσύ πότε έγινες αδερφή; Φαντάζομαι θα μου πεις ότι το ήξερες από πάντα, όπως όλοι.

Κρίνος: Καλέ τι μαλακίες είναι αυτές; Άκου το ήξερα από πάντα. Αυτός είναι ένας μύθος των str8 για να αισθάνονται ασφαλείς. Εγώ δεν είχα την παραμικρή ιδέα. Όχι μόνο δεν είχα ιδέα αλλά δεν είχε καν περάσει από το μυαλό μου, να μα την Παναγία.

GH: Δεν το πιστεύω, και τι έγινε δηλαδή;

Κρίνος: Τι να σου πω, ποτέ δεν κατάλαβα. Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Μάλλον όχι, ήταν μια Κυριακή, αλλά μια Κυριακή σαν όλες τις άλλες. Ξύπνησα κατά τοις 12 και πήγα με τα αλάνια για καφέ στην πλατεία, μετά μας πήραν τηλέφωνο οι γκόμενες, πήγαμε και τις μαζέψαμε και τις πήγαμε τουρκολίμανο για φράπα και οφθαλμόλουτρο. Πέρασε λίγο η ώρα, πήραμε τα αμάξια, αφήσαμε τις γκόμενες στο σπίτι και πήγαμε αντροπαρέα γήπεδο. Ε, και δώστου μπύρες και δώστου βρισίδια, κι άλλες μπίρες κι άλλα βρισίδια, χάσαμε και είπαμε να πάμε σπίτι. Ε, όπως γύριζα σπίτι, για κάποιον άγνωστο λόγο αντί να παρκάρω έξω από την πολυκατοικία μου πάρκαρα έξω από ένα πάρκο και για να μη στα πολυλογώ, βρέθηκα πίσω από κάτι πουρνάρια να με γαμάνε τρεις δημόσιοι υπάλληλοι, να τσιμπουκώνω έναν τέταρτο και κάτι άλλοι να παίζουν το πουλί τους από γύρω μου. Ε, κι αφού με χύσαν όλοι αυτοί και κάτι άλλοι που είχαν έρθει στο μεταξύ, είπα να μαζέψω τα βρακιά μου και να φύγω.

GH: Έτσι λοιπόν κατάλαβες ότι είσαι αδερφή;

Κρίνος: Όχι καλέ, ούτε καν πέρασε από το μυαλό μου. Αλλά να, καθώς έβγαινα από το πάρκο ήταν ένα τσούρμο πιτσιρίκια που με κοιτούσαν επίμονα και είπε το ένα στ’ άλλα: «αυτή την αδερφή γαμούσαν μέσα οι υπάλληλοι». Ε, τότε κατάλαβα ότι είμαι αδερφή.

GH: Κι από τότε Κρίνε ζεις χωρίς ψωλή;

Κρίνος: Ε, όχι, δε ζω – ζει το ψάρι έξω από το νερό;

κατέβασε όλο το τεύχος εδώ

Undo Redo

Ξαναέκανα το ίδιο λάθος

ερωτεύτηκα έναν str8

ερωτεύτηκα: δηλαδή πρόβαλα μια σειρά από άρρητες επιθυμίες

τις ατέλειές μου

τις απατηλές μου δυνατότητες

τους μύθους μου

στο σώμα ενός str8

αλλά αυτό δεν ήταν λάθος

ένας str8 είναι τις περισσότερες φορές το πιο κατάλληλο δοχείο για να χωρέσει τα παραπάνω χωρίς τίποτα ποτέ να δοκιμαστεί και άρα να ξεχειλίσει

το λάθος μου είναι που το είπα και σε αδερφές και σε άλλους str8

δεν ξέρω γιατί

αλλά ξέρω πόσο λάθος έκανα

γιατί τώρα, πριν καν καταλάβω τι έκανα, γιατί το έκανα, τι θέλω από αυτόν τον έρωτα

έχω να διαχειριστώ την εικόνα των άλλων για τον έρωτά μου

την εικόνα των ξένων για το δικό μου άγνωστο συναίσθημα

και πρέπει να πάρω τις αποστάσεις μου από αυτές

και μετά πρέπει να απολογηθώ γι' αυτές

μου φορτώνουν τις κανονικότητές τους, για το καλό μου

κι εγώ αισθάνομαι σαν ρούχα να κάνουν απ' τα ρούχα τα παλιά μου

όχι δε θέλω να τον γαμήσω

ούτε να με γαμήσει

δε θέλω να τον γνωρίσω

δε θέλω να μου μιλήσει

αν ήθελα άλλωστε θα το είχα κάνει ή τουλάχιστον προσπαθήσει

Είμαι ένα αρνί που αγαπάει ένα λιοντάρι.

Ένα λιοντάρι που λατρεύει ένα αρνί.

Και όλοι γύρω τους πιέζουν για μια φωτογραφία μαζί.και όλοι γύρω του τον πιέζουν να βρεθεί δίπλα του για μια φωτογραφία

κι αυτό είναι θάνατος

είμαι αδερφή γιατί μπορώ να ερωτεύομαι κάτι που δεν υπάρχει αλλά έχει τη μορφή του άντρα

είμαι αδερφή γιατί προτιμώ τον Άρη από την Αφροδίτη μόνο και μόνο λόγω ονόματος, έστω κι αν δε θα πάω ποτέ σε κανέναν πλανήτη

είμαι αδερφή γιατί μπορώ να βλέπω για ώρες να παίζουν οι άντρες ποδόσφαιρο και να μη θέλω να τελειώσουν

δεν θα είμαι εκεί για να αποθεώσω τους νικητές

δε θα είμαι εκεί για να παρηγορήσω τους ηττημένους

δε θα ακουμπήσω κανέναν τους

αλλά θα είμαι μόνο εγώ πιο κοντά στο αρχικό τους συναίσθημα που ακόμα και για αυτούς, αλλά όχι για μένα, συνεχώς φθίνει: ας μην τελειώσει ποτέ αυτό το παιχνίδι

είμαι αυτός που κρατάει το πιο πηγαίο τους συναίσθημα - αυτό που δεν έχει αλλοτριωθεί από την κούραση, το άγχος, τον ανταγωνισμό - ζωντανό σαν την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε

να μην τελειώσει ποτέ αυτό το παιχνίδι

είμαι εκεί ο μόνος πιστός στην αρχική συνθήκη

και κάποιοι αυτό το βλέπουν

όντας κουρασμένοι, ηττημένοι, σηκωμένοι στα χέρια των οπαδών τους, ρίχνουν ένα βλέμμα πάνω μου

και ντρέπονται

(ή έτσι μου φαίνεται)

και τότε τους ερωτεύομαι

κατέβασε όλο το τεύχος εδώ

Συνέντευξη με έναν (οποιονδήποτε) str8

Κρίνος: Πότε το κατάλαβες ότι είσαι από «εκείνα τα παιδιά»;

Str8: Νομίζω ότι το ήξερα από πάντα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Είχα καταλάβει από πολύ νωρίς πόσο κανονικός είμαι.

Κρίνος: Στους γονείς σου το έχεις πει;

Str8: Δεν χρειάστηκε ποτέ, το είχαν καταλάβει νομίζω από όταν ήμουνα μικρός.

Κρίνος: Εννοείς ότι δε σε ρώτησαν ποτέ;

Str8: Όχι, ποτέ.

Κρίνος: Και πως ξέρεις ότι το ξέρουν;

Str8: Σίγουρα το έχουν καταλάβει. Άλλωστε δεν είναι κάτι που εγώ κρύβω. Δεν το έχω καταπιέσει. Ντύνομαι σαν str8, κάνω παρέα συνήθως με st8 άτομα, δεν είναι δύσκολο πιστεύω να το καταλάβει κανείς.

Κρίνος: Αλλά δεν το έχετε συζητήσει ποτέ ανοιχτά μεταξύ σας.

Str8: Όχι, δεν χρειάστηκε.

Κρίνος: Όταν ήσουν μικρός και έκανες παρέα με str8 και έκανες όλα αυτά τα str8 πράγματα οι γονείς σου πως αντιδρούσαν;

Str8: Δεν ασχολήθηκαν ποτέ ιδιαίτερα. Άλλωστε και οι ίδιοι είναι str8 όπως επίσης οι φίλοι τους, οι φίλοι των φίλων τους και τα λοιπά.

Κρίνος: Στο σχολείο αντιμετώπισες ποτέ κάποιο πρόβλημα με τον τρόπο που σου φέρονταν οι δάσκαλοι ή τα άλλα παιδιά;

Str8: Όχι, κανένα. Και στο σχολείο που πήγαινα τα περισσότερα παιδιά ήταν str8. Ακόμα κι αν δεν ήταν, δεν το έλεγαν εύκολα.

Κρίνος: Όταν τελείωσες το σχολείο, στο στρατό, στη δουλειά, στην προσωπική σου ζωή σε έκαναν ποτέ να αισθανθείς άσχημα, λόγω της σεξουαλικότητάς σου;

Str8: Όχι, κάθε άλλο. Το ότι ήμουνα str8 μάλλον έκανε τα πράγματα πιο εύκολα. Σπάνια θυμάμαι να χρειάστηκε μάλιστα να πω σε κάποιον ότι είμαι str8. Συνήθως αυτό το υπέθεταν για μένα και τα πράγματα έτσι ήταν πολύ εύκολα. Ίσως να είναι κάτι που φαίνεται, δεν ξέρω.

Κρίνος: Δεν είχες λοιπόν ποτέ την ανάγκη να βγεις και να πεις «είμαι str8»;

Str8: Όχι, ποτέ. Ίσως έχει να κάνει με την προσωπικότητά μου, δεν ξέρω. Δε βρίσκω κάποιο νόημα στο να βγαίνει δημόσια να πει κάτι τέτοιο.

Κρίνος: Για τα κινήματα των ομοφυλοφίλων τι έχεις να πεις που δηλώνουν δημόσια τη σεξουαλικότητά τους;

Str8: Τι να σου πω, δεν τους καταλαβαίνω.

Κρίνος: Πιστεύεις ότι υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να ξέρει να διαβάζει που θα διαβάσει αυτή σου τη συνέντευξη και δε θα σκεφτεί σοβαρά να αυτοκτονίσει από πλήξη;

Str8: Ε;

κατέβασε όλο το τεύχος εδώ